อเข้ามาแล้วทำให้หูของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอื้ออึงไปหมด
แต่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการสะกดจิตนี้เกิดจากธรรมชาติของหุบเขาฟานหยินนี่รึเปล่า
หรือว่ามันเกิดจากการกระทำของสัตว์ปีศาจก็อาจจะเป็นไปได้เหมือนกัน
ถึงแม้เฉินเฉียงจะไม่ได้กลัวการโจมตีจากฝูงสัตว์ปีศาจ แต่เขาก็ยังพยายามรักษาระดับขอบเขตเจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขาให้อยู่ในระดับสามเมตรเพื่อความปลอดภัย ก่อนที่จะเดินเข้าไปอย่างช้าๆ
หากมองจากสภาพแวดล้อมแล้ว เฉินเฉียงนั้นราวกับกำลังเดินอยู่ในอ่างน้ำ และในอ่างน้ำนี้ก็มีหมอกไอดำพวยพุ่งออกมาจากพื้นอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งมันครอบคลุมไปทั่วหุบเขา แถมยังไม่กระจายออกไปจากหุบเขาแต่อย่างใด
จะบอกว่ามันเป็นทะเลสาบที่มีความกว้างกว่าพันเมตรนับจากทางเข้าหุบเขาเลยก็ว่าได้
และด้วยหมอกไอดำนี้ทำให้ทะเลสาบน้ำกลายเป็นสีดำทมิฬจนดูพิศวง
ส่วนดอกไม้ร้อยสีสันนั้น เฉินเฉียงยังไม่พบเจอแต่อย่างใด แม้แต่พืชพันธุ์อย่างอื่นก็ไม่พบเห็น
ให้พูดกันตรงๆแล้ว เขาเองก็เดินมานับร้อยเมตรแล้ว แต่เขายังไม่พบเจอพืชพันธุ์ใดๆเลยแม้แต่น้อย
“ช่างน่าสนใจนัก”
เฉินเฉียงมองดูโดยรอบในระหว่างที่กำลังเดินเข้าไป ก่อนที่จะก้มลงมองไปยังพื้นที่
