บทที่ 332 สาวน้อยผู้วางท่า
เพียงหยานเสวี่ยออกจากห้องสอบ เฉินเฉียงก็ได้สติกลับมา
-เฉินเฉียง นี่เจ้าคิดอะไรอยู่เนี่ย ข้าเกือบจะตกแล้วนะ-
เมื่อเห็นหน้ามุ่ยของหยานเสวี่ยแล้ว เฉินเฉียงก็อดที่จะหัวเราะในความน่ารักเสียไม่ได้ หลังนั้นเขาก็ได้ส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาเธอ “หยานเสวี่ย เจ้ายังจำดอกไม้ร้อยสีสันที่ข้าไปเก็บมาจากก้นสมุทรคาบสมุทรมังกรซ่อนได้หรือไม่ ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าในโลกปีศาจนี้จะมีมันอยู่”
-แล้วมันแปลกยังไงล่ะ เจ้าก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าสมุนไพรที่นี่ก็เหมือนๆกับที่โลกของเรา จะมีมันก็ไม่ได้แปลกนี่นา-
เมื่อได้ยินคำตอบของหยานเสวี่ย เฉินเฉียงก็นิ่งอึ้งไป
มันก็จริงอย่างที่เธอว่า ไม่เพียงจะมีแค่ดอกร้อยสีสันเท่านั้น แม้แต่สมุนไพรเจ้าแห่งพรงไพรก็ยังมีที่โลกเหมือนกัน
หรือว่าเขาคิดมากไปเอง
ถึงแม้สมุนไพรร้อยสีสันนี่จะหากได้ยากยิ่งในโลกของเขา แต่พวกมันกลับพบได้ง่ายเมื่ออยู่ที่นี่
การสอบเข้าแผนกยานั้นไม่ได้ใช้เวลานานแต่อย่างใด เพียงแค่ผ่านช่วงเช้าไปไม่นาน คนกว่าสี่สิบสองคนก็สอบเสร็จสิ้น
และนี่ทำให้ไม่ต้องแปลกใจว่ามีเพียงสิบสามคนที่ผ่านการทดสอบ
ดูเหมือนว่าการคัดเลือกศิษย์ของแผนกยานั้น
