ก็ได้นำรากของต้นไม้หนึ่งที่ตากแห้งแล้วออกมา
สิ่งนี้คือรากของต้นหญ้าคาวัตถุดิบในการปรุงยาขั้นพื้นฐานของโลกใบนี้ เรียกได้ว่าเพียงแค่เดินไปในสวนหลังบ้านก็ยังพบเจอมันงอกเลยด้วยซ้ำ
“ศิษย์น้องหยานเสวี่ย บอกชื่อ สรรพคุณ และวิธีการใช้มัน แล้วเจ้าจะผ่านการทดสอบ”
หยานเสวี่ยจ้องมองไปที่รากไม้ตากแห้งตรงหน้า ก่อนที่จะส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาเฉินเฉียงอีกครั้ง แต่เธอนั้นไม่รู้ว่าเฉินเฉียงยังอึ้งชนิดที่ยังไม่อาจกลับมาสู่โลกความเป็นจริงได้อยู่
“ข้าขอโทษ ศิษย์พี่” หยานเสวี่ยส่ายหัวไปมาในทันที
ผู้คุมสอบขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถามออกมา “ไม่เป็นไร ศิษย์น้องหยานเสวี่ย แล้วสิ่งนี้ล่ะ เจ้าน่าจะรู้จักมันนะ”
หลังจากพูดจบ ผู้คุมสอบได้นำสมุนไพรหนึ่งออกมา
มันคือเมล็ดของต้นเทียนเกล็ดหอย มันหาง่ายชนิดที่ว่าขึ้นกันโต้งๆอยู่ข้างทางเลยก็ว่าได้ เรียกได้ว่ามันหาง่ายกว่าต้นหญ้าคาซะอีก
อย่างไรก็ตาม ด้วยความรู้ของหยานเสวี่ยในตอนนี้หาได้รู้เรื่องนี้ไม่
นี่ทำให้ผู้คุมสอบมีใบหน้าที่อึกอักไปเล็กน้อย
และนี่ทำให้หยานเสวี่ยตัดสินใจพูดออกมา
“ศิษย์พี่ ข้าขอโทษ ดูเหมือนว่าข้าจะไม่เหมาะกับการเข้าแผนกปรุงยาจริงๆ ข้าว่าเราลืมเรื่
