บทที่ 330 ผู้ติดตามอันต่ำต้อย
“พี่ใหญ่กวง”
เม่ยซิน หรือก็คือสาวงามชุดแดงได้วิ่งเข้าไปหาหลี่กวงอย่างลนลาน เธอเขย่าตัวหลี่กวงอย่างไม่หยุดพลางเรียกชื่อของเขา
ยังดีที่ผ่านไปเพียงแค่ครึ่งนาที หลี่กวงก็ได้ลืมตาขึ้นมา
เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังกองอยู่กลับพื้น จากเดิมที่เดือดดาลก็เปลี่ยนเป็นอับอาย และนี่ทำให้เขาชี้นิ้วไปที่เฉินเฉียงพลางตะคอกออกมา “ไอ้หนู นี่แกทำอะไรข้าวะ”
เฉินเฉียงได้โบกมือไปมาประหนึ่งการปฏิเสธอย่างหมดใจ “ห้ะ ข้าเนี่ยนะ ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย”
“ลองถามคนรอบๆดูก็ได้ว่าข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”
“ท่าทางของเจ้าราวกับจะจับผู้คนกินเลือดกินเนื้อขนาดนี้ ใครจะกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉียง คนอื่นนั้นต่างก็พากันหัวเราะลั่น
“โอ๊ย ข้าขำจนจะหมดแรงตายแล้วเนี่ย”
“ตอนที่ข้าเห็นท่าทางของนายน้อยหลี่ ข้าก็นึกว่าเขาจะแสดงฝีมือออกมาซะอีก”
“ใครจะไปคิดว่าแทนที่จะแสดงฝีมือ กลับร่วงหล่นไปกองอยู่กับพื้นซะอย่างนั้น”
“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นเขาเรียกว่าเผิงชี (ทุบตีเครื่องลายครามเพราะนึกว่าเป็นแค่แจกันธรรมดา,ลงมือหุนหันแล้วต้องมานั่งเสียใจทีหลัง) เข้าใจกันรึเปล่า ก็ใครใช้ให้เขามาทำต
