ล็ก “ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม การพังกำแพงมิตินี้ให้ได้นั้นเป็นเป้าหมายของวิหารศักดิ์สิทธิ์ นี่คือภารกิจที่เราได้รับมา
ตราบใดที่เราทำลายมันได้และสามารถไปยังโลกภายนอก พวกเราจะได้รับทั้งทรัพยากรและอาหารมากมายนัก มากมายชนิดที่ว่ากองเหนือตัวพวกเราเลยด้วยซ้ำ”
“จริงด้วย ข้าจะตามคำสั่งของศิษย์พี่ครับ”
…
เมื่อเฉินเฉียงรับฟังบทสนทนาทั้งหมดนี้ก็สงบใจขึ้นมาได้อย่างมาก
คนเหล่านี้ใช้ภาษาเดียวกับเขาทำให้เขาเข้าใจเรื่องราวได้อย่างไม่ยากเย็น
หลังจากนิ่งคิดไปแล้ว เฉินเฉียงจึงตัดสินใจดำดินไปยังทิศทางหนึ่ง ห่างจากจุดนี้ไปร้อยกว่าไมล์ และได้ขึ้นมาบนพื้นดิน
ทั้งสี่ทิศนั้นเป็นที่โล่งไร้ที่สิ้นสุด
คลื่นพลังที่ลอยปนอยู่ในอากาศนี้ทำให้เฉินเฉียงรู้สึกคุ้นเคยอย่างที่สุด
หากจะให้บอกจริงๆล่ะก็ พลังฟ้าดินที่ปะปนอยู่ในอากาศนี้เขารู้สึกว่ามันเข้มข้นกว่าโลกของเขาเลยด้วยซ้ำ
โดยเฉพาะกับแสงอาทิตย์ที่เขาสัมผัสได้นี้ยิ่งทำให้เขานั้นไม่รู้สึกแตกต่างจากเขตแดนที่เขาจากมา
คงไม่ใช่ว่าที่นี่กับที่นั่นเป็นโลกใบเดียวกันหรอกนะ
แต่ก็ไม่น่าจะใช่
แต่หากไม่ใช่ ทำไมผู้คนที่นี่กับที่นู่นต่างกันเลยล่ะ
ไหนจะไอ้ตัวที่มีบอลเลือดปีศาจนั่นอ
