ต่อการบ่มเพาะของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน
เฉินเฉียงนั้นไม่มีทางเลือกในเรื่องนี้จึงทำได้เพียงเผยแผนการในการบ่มเพาะของตนในอนาคต ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับการบ่มเพาะอย่างหนักเพียงใด
คนที่ดูกดดันกับเรื่องนี้มากที่สุดคงไม่พ้นเม่ยหลัวหลันและหวังต้าหลู่ ทั้งสองอยากจะเข้าใจเรื่องนี้ได้ในเวลาอันสั้น เอาจริงๆทั้งสองไม่จำเป็นต้องกดดันแต่อย่างใดเพราะยังไงซะเฉินเฉียงจะหาทางจัดการเรื่องนี้ให้ทั้งสองคนอยู่แล้ว
หลังจากเฉินเฉียงสิ้นสุดคำอธิบาย ในระหว่างที่เขานำทางเขาก็ได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาภาพวาดห้วงมหาสมุทรไปด้วย
ในช่วงครึ่งปีมานี้ ทั้งสิบสี่คนนั้นแทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลย แต่ละคนต่างก็พยายามทำความเข้าใจถึงแนวทางการควบคุมที่เฉินเฉียงได้อธิบายให้กับพวกเขาฟังก่อนหน้านี้
ในที่สุด เฉินเฉียงก็ได้หยุดเท้าลง และนี่ทำให้หยานเสวี่ยและคนอื่นๆได้ยินเสียงกระซิบที่หลอกหลอนดังมาจากข้างหน้า
“ไม่ต้องกลัวไป มันเป็นเสียงจากร่างวิญญาณของผู้อาวุโสทั้งสามน่ะ”
“ในตอนนี้ร่างของทั้งสามนั้นหลงเหลือสติปัญญาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพื่อจะใช้พลังที่เหลือในการคงสภาพพื้นที่แห่งนี้และร่างวิญญาณเอาไว้เพื่อดำรงไว้ซึ่งความสงบสุขของโลกของเรา”
“ถ้าไม่ได้
