ทั้งสามท่านล่ะก็ โลกของเราคงโดนรุกรานไปตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนแล้ว”
“ช่างน่าเศร้าใจนัก”
จางหยวนที่เดินตามเฉินเฉียงมาข้างหลังก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมาด้วยสีหน้าที่หนักอึ้งหลังจากที่ได้ยินคำอธิบายของเฉินเฉียง ก่อนที่พวกเขาทุกคนจะเดินไปทางที่ร่างวิญญาณของราชาจักรพรรดิทั้งสามอยู่
“โอวววววยี่สิบห้า…ปี”
“โอวววววว อีกยี่สิบห้าปี….จะหายยยยยย….ช่างเหนื่อยยยเหลือเกินนนนน”
“อ่ะเฮ้ออออออ ข้าไม่ไหวแล้ววววววว”
“โอ้ววววว ไอ้…. ช่างงงงมันเถอะ….”
“โอ้วววว เป็นพี่น้องที่ดีนักกกกกกก”
หลังจากเดินมาไม่นาน พวกเขาก็ได้เห็นเจ้าของเสียงเหล่านี้
ครั้งก่อนที่เฉินเฉียงได้พบทั้งสามคน เขาได้ยินคำว่าสามสิบปี แต่ในตอนนี้เขาได้ยินคำว่ายี่สิบห้าปี
และนี่ทำให้เฉินเฉียงมั่นใจว่าทั้งสามพูดถึงเรื่องการรุกรานจากสิ่งมีชีวิตต่างเขตแดน
บนพื้นที่ที่ยกสูงที่มีขนาดพื้นที่ห้าสิบตารางเมตร ทั้งสามคนในตอนนี้หันหลังให้กับเฉินเฉียง มือของสองคนประสานเข้ากับคนตรงกลาง และคนตรงกลางใช้ฝ่ามือทั้งสองตั้งฉากเข้าใส่สิ่งที่น่าจะเป็นกำแพงเขตแดนที่อยู่ตรงหน้า
ถึงแม้เฉินเฉียงและคนอื่นๆทั้งหมดสิบสี่ชีวิตจะมาถึง พวกเขาก็ทำเพียงเหลียวมองเท่านั้น
นี่ยิ่งทำให้
