มา ประมาณว่า ไอ้ตัวสันดานเสีย(นิสัยไม่ดี)
“พี่หลัวหลัน ท่านทำได้แน่นอน”
เมื่อถึงระดับขั้นที่สี่ร้อยเจ็ดสิบ เฉินเฉียงได้พบเจอเม่ยหลัวหลันที่กำลังกัดฟันกำหมัดแน่นอยู่ เขาจึงพูดให้กำลังใจไป
เขานั้นเพียงแค่ต้องการสร้างกำลังใจให้เม่ยหลัวหลันเพียงเท่านั้น แต่ในมุมมองของเธอ เฉินเฉียงนั้นกำลังยั่วโมโหอย่างน่าเหลืออดเหลือทน
“แม่……ง”
เม่ยหลัวหลันคำรามคำสบถลั่นฟ้า ก่อนจะมองเฉินเฉียงด้วยสายตาเย็นชา ก่อนที่จะบ่นพึมพำออกมาด้วยหน้าตาอดกลั้น “เกินไปแล้วเกินไปแล้วเกินไปแล้ว….”
เฉินเฉียงส่ายหน้าไปมาในทันที เขานั้นรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาในทันใด
ที่ชั้นที่เจ็ดร้อย เขาได้พบเจอจางหยวน
“จางหยวน ทำอะไรอยู่เนี่ย ถ้าไม่ไหวจริงๆก็ใช้พลังฟ้าดินสิ ยังไงเจ้าเองก็เป็นราชาแล้วนา”
“ไปตายที่ไหนก็ไปไป๊”
จางหยวนคำรามลั่นก่อนจะปีนบันไดต่อไป
“ศิษย์พี่กัว ดูเหมือนศิษย์พี่จะหายใจไม่ทันแล้วนา หยุดพักสักหน่อยก็ดีนะนั่น”
“ไอ้ศิษย์น้อง นี่เจ้าเป็นคนเช่นนี้รึเนี่ย” กัวเหลียงจ้องมองเฉินเฉียงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะตั้งใจก้าวขึ้นบันไดต่อไปด้วยท่าทางที่เหนื่อยหอบ
ชั้นที่เจ็ดร้อยเก้าสิบ หยานเสวี่ย
“หยานเสวี่ย เจ้านั้นเหงื่อโ
