ับหมื่นได้มารวมกันที่ตีนเขาเอเวอเรสต์ทิศใต้
นอกจากผู้ที่มีสัมพันธ์อันดีกับเฉินเฉียงแล้ว ที่เหลือล้วนแล้วแต่เป็นราชาจอมพลทั้งหมดทั้งสิ้น
“ท่านนายเหนือหัว โปรดให้ผู้อาวุโสสองและคนของเขาติดตามท่านไปด้วยเถิด เพราะไม่ว่ายังไงก็ตาม ที่นั่นก็ยังเป็นต่างเขตแดนที่มีไอ้ตัวพรรค์นั้นอยู่”
ถึงแม้ฮูเตี๋ยนจะได้เห็นความสามารถของเฉินเฉียงมาแล้ว แต่เขาก็ยังอดที่จะเป็นกังวลไม่ได้อยู่ดี
เฉินเฉียงเองนั้นก็ไม่อาจจะเถียงกับความดื้อรั้นของฮูเตี๋ยนได้ จึงทำได้เพียงยินยอมเท่านั้น เขาจึงวาดมือของตนก่อนจะนำพาหยางตู๋และราชาจอมพลนับหมื่นไปยังโลกใบเล็กของตน
“….เฉินเฉียง”
ในตอนที่เฉินเฉียงเตรียมจะเข้าเขตแดนไปนั้น เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยขึ้นมา
“ฉิง…..เชิน….” เมื่อได้มองไปที่สาวงามที่กำลังเดินมาอย่างช้าๆ ดวงตาของเฉินเฉียงก็โศกเศร้าขึ้นมา
นับจากเรื่องที่ตึกจอมพลเหมันต์จันทรา เขาเข้าใจได้อย่างดีว่ายามที่เว่ยฉิงเชินมองเขานั้นไม่ได้มองด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเองแต่อย่างใด
มันราวกับว่าเว่ยฉิงเชินตัดขาดจากเขาไปแล้วจริงๆ
เมื่อเดินมาถึงเฉินเฉียง เว่ยฉิงเชินลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา “…..เฉินเฉียง ระวังตัวนะ”
เมื่อได้ยิ
