สิ่งนี้เป็นข้าได้รับต่อมาจากพ่อของข้า”
เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ เฉินเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะลอบทอดถอนลมหายใจ
หากว่าไม่ใช่เป็นเพราะเฉินเทียนเว่ย เขาเองก็คงจะไม่เข้าใจว่าเจตจำนงแห่งการต่อสู้นี้คือกุญแจของผู้ที่จะกลายเป็นจอมราชันย์อย่างราชาจักรพรรดิ
ฮูเตี๋ยนที่เห็นว่าเฉินเฉียงโศกเศร้าลงเมื่อเอ่ยถึงพ่อของตน เขาก็ไม่ได้รีบเร่งหรือขัดจังหวะแต่อย่างใด เพียงนิ่งเงียบไปเพื่อรอรับฟัง
“ทั้งจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้และเจตจำนงแห่งการต่อสู้นี้ พ่อของข้าเข้าใจมันได้อย่างลึกล้ำ”
“ผู้ใดก็ตามที่เข้าไปสู่ระดับจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ขั้นสูงได้ คนผู้นั้นก็จะได้รับเจตจำนงแห่งการต่อสู้นี้มาในทันที”
“และเจตจำนงแห่งการต่อสู้นี้เป็นทักษะที่ทำให้ผู้ที่มีมันอยู่นั้นสามารถควบคุมในทุกสิ่งที่อยู่ในระยะที่ตนเองนั้นสามารถเขาถึงได้ตามระดับของทักษะ”
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ในตอนที่ท่านโจมตีข้า ท่านเองก็คงรู้สึกได้ว่าพลังฝ่ามือของท่านไม่อาจเข้ามาย่างกายในพื้นที่รอบตัวของข้าในระยะสองเมตรใช่รึเปล่า”
ฮูเตี๋ยนพยักหน้ารับก่อนที่จะแสดงสายตาที่เจิดจ้าออกมา
ท้ายที่สุด หลังจากใช้เวลาในการบ่มเพาะมากว่าสองร้อยปี ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำก็ทำให้เขา
