ับเขาและทำให้เขาเหลือติดตัวไว้หนึ่งเม็ดก็ตาม
“ทุกคนคงจะรู้ดีว่าในการปรุงยาโลกาหวนคืนนั้น ส่วนประกอบที่สำคัญที่สุดนั่นก็คือดอกไม้ร้อยสีสันที่มีเพียงที่ก้นสมุทรของมหาสมุทรมังกรซ่อน”
“เมื่อหนึ่งปีก่อน เพื่อที่จะให้ได้รับยานั่นมาและเอาไปให้เว่ยหยวนตี้ นายเหนือหัวผู้นี้ได้ไปที่นั่นเพื่อรวบรวมดอกไม้ร้อยสีสันนั่น”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินเฉียงได้เหลือบมองไปที่เว่ยหยวนตี้ที่อยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า
เมื่อเว่ยหยวนตี้เห็นแบบนี้แล้ว เขาเองก็ไม่ได้มีท่าทีจะกระด้างกระเดื่องใส่เฉินเฉียงแต่อย่างใด
แม้กระทั่งผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่าพันธุ์อย่างหลิวฉิงก็ยังก้มหัวให้กับเฉินเฉียง แล้วจะมีสิ่งใดที่เขาทำได้อีกกัน
ถึงแม้ว่าเขาเองจะถูกเฉินเฉียงทำลายการบ่มเพาะไปแล้วก็ตาม แต่ความเกลียดชังของเฉินเฉียงเองที่มีต่อเขานั้นก็น่าจะหยุดลงแค่ตรงนั้น น่าจะเป็นเช่นนั้นนะ
“นายเหนือหัวผู้นี้เชื่อว่าทุกคนคงได้ยินมาบ้างว่าที่ก้นสมุทรแห่งนั้นมีภัยอันตรายอย่างที่สุด ถูกต้องหรือไม่”
“มันอันตรายจนถึงขนาดที่ว่ามีคำกล่าวว่า ผู้ที่ไปยังก้นสมุทรแห่งมหาสมุทรมังกรคลั่ง รอดหนึ่งตกตายเก้า”
“เหตุผลที่มันถูกกล่าวว่ามีภัยอันตรายอย่างที่สุดนั
