บทที่ 315 ใจมนุษย์
ส่วนผู้อาวุโสสูงสุดแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างหลิวฉิงนั้น
เมื่อเขาได้เห็นการกระทำของหลูเป็งและหลินจิ้นไปแล้ว ถึงแม้เขาจะเป็นคนที่ไม่ค่อยทันใคร แต่เขาเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่เข้าใจความหมายที่แฝงเอาไว้ในฉากที่เห็นตรงหน้าของเขา
ฮูเตี๋ยน หยางตู๋ หลินจิ้น และหลูเป็ง พวกเขานั้นต่างก็เป็นราชาที่อยู่ในระดับเทียบเท่าจอมพลขั้นปลาย
การที่พวกเขามาที่เขาโชวหยางนี้มีหรือที่จะไม่นำกำลังคนมาด้วย
แถมดีไม่ดีคนที่พานี้จะอยู่ในระดับเทียบเท่าราชาจอมพลทั้งหมดที่มีเลยด้วยซ้ำ และน่าจะอยู่ในโลกใบเล็กของแต่ละคนเรียบร้อยแล้ว และในตอนนี้ พวกเขาเพียงแค่รอคำสั่งของเฉินเฉียงเพียงเท่านั้น พวกเขาก็พร้อมที่จะกวาดล้างเขาโชวหยางให้ราบเรียบเป็นหน้ากอง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว เหงื่อเม็ดใหญ่ในที่สุดก็ได้ผุดไหลย้อยลงมาจากหน้าผากของหลิวฉิง
และที่ทำให้หลิวฉิงรู้สึกโกรธเคืองและสาปแช่งหลูเป็งยิ่งกว่าใครนั้นเป็นว่าในทันทีที่หลูเป็งมาถึง เขาก็ได้ถามประโยคหนึ่งออกมาในทันที “น้องชายนายเหนือหัว แล้วกับไอ้คนที่พูดจาไม่ดีกับน้องชายที่ทำท่าวางทางอวดดีไม่เห็นเจ้าอยู่ในสายตานั่นน่ะ น้องชายนายเหนือหัวคิดอ่านเป็นเช่นใด
