บอกข้าได้เลยนะ ข้าจะช่วยน้องชายสั่งสอนเด็กน้อยระบายแค้นได้ในทันที”
นี่ทำให้หลิวฉิงถึงกับจ้องมองหลูเป็งอย่างเขม็งราวกับอยากจะอ้าปากไปกัดหัวเสียตรงนี้ ก่อนที่จะหันหน้าไปหาเฉินเฉียง
ถึงแม้ว่าเขานั้นจะไม่รู้ว่าเฉินเฉียงไปกลายเป็นนายเหนือหัวของฮุยตู๋ได้ยังไงและตอนไหนก็ตาม แต่นี่ไม่ใช่เวลามาหาคำตอบในเรื่องนั้น
นั่นก็เพราะตัวเขาได้มีสิทธิว่าจะเลือกใครมาเป็นนายเหนือหัวแห่งฮุยตู๋ได้อยู่แล้ว
“เฉินเฉียง…ไม่ นายเหนือหัว….ท่านนายเหนือหัว…”
หลิวฉิงในตอนนี้ปากสั่นระรัวอย่างละอายใจก่อนที่จะตัดใจป้องมือและโค้งคำนับให้แล้วพูดออกมา “ท่านนายเหนือหัว ก่อนหน้านี้เป็นข้าที่ไม่รู้สถานะของท่าน ขอให้นายเหนือหัวโปรดให้อภัยกับการเสียมารยาทของข้าด้วยเถิด”
“ต่อให้ท่านผู้อาวุโสสูงสุดจะรู้หรือไม่ นายเหนือหัวผู้นี้ก็ไม่คิดใส่ใจ” เฉินเฉียงพูดออกมาพร้อมยกมือห้ามปราม “ผู้อาวุโสสูงสุดหลิวฉิง ท่านควรจะกลับไปนั่งที่ได้แล้ว”
เมื่อเห็นฉากนี้ หลิวฉิงรีบสะบัดมือไปมาก่อนที่จะพูดออกไป “อ้า….ท่านนายเหนือหัว โปรดอย่าฆ่าชายชราผู้นี้ทางอ้อมเลย”
“เชิญนายเหนือหัวนั่งที่ตรงนั้นเถิด”
ในตอนนี้ หลิวฉิงนั้นเข้าใจได้ว่าการที่เขากลับไป
