นั่งที่ของตนนั้นเทียบได้กับการรนหาที่ตายอย่างแน่นอน
เฉินเฉียงเองก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจแนวความคิดนี้ เมื่อเห็นว่าหลิวฉิงไม่ได้คิดด่าเขาที่ไปแย่งที่นั่งแถมยังเชื้อเชิญให้ไปนั่งอีก มีหรือที่เขาต้องคิดปฏิเสธอีกกัน และนี่ทำให้เขาไปนั่งที่นั่งของประธานผู้ทรงเกียรติอย่างไม่ลังเลแต่อย่างใด
และนี่ทำให้ทุกคนได้นั่งลงอีกครั้ง เฉินเฉียงได้จับจ้องไปรอบๆก่อนที่จะพูดออกมา “ในตอนนี้ผู้นำของเผ่าพันธุ์มนุษย์ สัตว์ประหลาด และมนุษย์กลายพันธุ์ ต่างก็มารวมกันอยู่ที่นี่แล้ว นายเหนือหัวผู้นี้ก็มีเรื่องประกาศให้ทุกคนได้รับรู้”
เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกคนต่างก็เงี่ยหูฟังพร้อมกับปิดปากของตนให้เงียบกริบ
“ทุกคนในที่นี้ ข้าเชื่อว่าพวกท่านได้รับรู้เรื่องราวของสัตว์หายนะที่ออกอาละวาดไปทั่วทั้งโลกแล้วใช่หรือไม่”
เมื่อได้ยินคำว่าสัตว์หายนะ หลูเป็งที่นั่งอยู่ข้างๆหลินจิ้นก็ได้จ้องมองไปที่เขาด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนที่จะหันหน้ากลับไปยังเฉินเฉียงต่อ
ดูเหมือนว่าหยางตู๋จะได้บังคับให้หลินจิ้นสารภาพเรื่องราวของสัตว์หายนะให้หลูเป็งรับฟังเรียบร้อยแล้วเขาจึงได้แสดงท่าทีแบบนี้ออกมา อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาทำเพียงกลับไปตั้งใจ
