ฟังเฉินเฉียงต่อเพียงเท่านั้น
เฉินเฉียงเองก็ได้พูดต่อ “ข้าจะไม่ปิดบังเรื่องนี้ต่อทุกคน ข้านั้นได้ตรวจสอบเกี่ยวกับเรื่องสัตว์หายนะที่ปรากฏตัวทั่วทั้งโลกนี้แล้ว”
“แต่เดิม ทุกคนก็ควรจะรู้อยู่แล้วว่าฮุยตู๋ของข้านั้นไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างสามเผ่าพันธุ์แต่อย่างใด”
“แต่นั่นก็เพียงตอนที่โลกนี้เป็นไปตามแบบของมันเพียงเท่านั้น”
“กับหายนะที่เกี่ยวพันกับทุกชีวิตบนโลกใบนี้ ฮุยตู๋ย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้ยืนขึ้นก่อนที่จะมองไปที่ทุกคนด้วยท่าทางอย่างเย็นชาและชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแล้วพูดต่อ “เกี่ยวกับเรื่องที่สัตว์หายนะออกมาอาละวาดทั่วทั้งโลกนี้ มันเป็นฝีมือของมันผู้หนึ่ง”
“และมันผู้นี้คือคนที่ไม่ว่าใครในที่นี้ก็รู้จัก มันคือฮั่นจุยแห่งสภาสูงภาคกลาง”
“ฮั่นจุย…งั้นรึ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ หลิวฉิงตกใจจนต้องพูดทวนออกมา พร้อมกับความคิดมากมายที่แล่นในหัว ในที่สุดเขาก็ได้ยืนขึ้นแล้วถามออกมา “ท่านนายเหนือหัว เรื่องนี้เป็นความจริงงั้นรึ”
“น้องหลิวฉิง เรื่องนี้พวกเราได้สืบมาหมดแล้วด้วยตัวเอง ด้วยการตรวจสอบของนายเหนือหัวและพวกข้านั้นเจ้าคิดว่ามันน่าสงสัยงั้นรึ”
“เอ่ออออ เหอ
