ลเลือดปีศาจได้เคลื่อนที่อยู่ในเลือดและเนื้อของซากกระต่ายในรอยแผล ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตนับล้านๆอยู่ข้างใน
และภายใต้การเคลื่อนไหวอันยุบยับของบอลเลือดปีศาจนี้ เลือดและเนื้อของกระต่ายสีขาวทั้งสองค่อยๆหดหายไป ส่วนสีดำที่เป็นเลือดปีศาจนั้นก็ขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ มันดูทั้งน่าขยะแขยงและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน
หลังจากให้ทุกคนได้เห็นประจักษ์ในสายตาแล้ว เฉินเฉียงก็ได้เปิดโลกใบเล็กของตนแล้วให้หยานเสวี่ยออกมา
“หยานเสวี่ย เมิ่งน้อยอยู่ไหนล่ะ ให้เมิ่งน้อยออกมาหน่อยสิ”
หยานเสวี่ยพยักหน้ารับก่อนที่จะเปิดโลกใบเล็กของตนออกมา
แม้จะผ่านไปสามปีแล้ว ร่างกายของเมิ่งน้อยนั้นแม้จะเติบโตเพียงน้อยนิด แต่ทักษะของมันนั้นกลับมากล้น
เฉินเฉียงยิ้มร่าในทันทีเมื่อมีเมิ่งน้อยมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา “เมิ่งน้อยเด็กดี เจ้าเห็นซากร่างของกระต่ายที่พื้นนั่นรึเปล่า”
เมื่อได้ยินแล้วนั้น เมิ่งน้อยก็รีบกระโดดลงไปที่พื้นแล้ววิ่งไปหาร่างกระต่ายทั้งสองในทันที เฉินเฉียงตกใจจนต้องรีบตะโกนออกมาอย่างเสียอาการ “เมิ่งน้อย อย่าแตะมันนะ อย่าแตะมัน”
เมื่อเมิ่งน้อยได้ยินและเห็นท่าทางและคำพูดของเฉินเฉียงแล้ว มันก็หยุดที่จะเข้าไปหาซากกระต่
