วก็ได้หายไปในที่สุด
“นายเหนือหัว”
ฮูเตี๋ยนเอ่ยปากออกมาพร้อมมองไปที่เฉินเฉียงอย่างคาดหวัง
เฉกเช่นเดียวกับผู้คนที่ยืนอยู่ในจัตุรัสแห่งนี้
เฉินเฉียงได้ยืนสะบัดป้ายคำสั่งนี้ไปมาและพูดออกไป “ผู้อาวุโส ข้าไม่ใช่นายเหนือหัวอย่างที่ท่านว่ามาหรอก”
“ไม่”
ฮูเตี๋ยนรีบโค้งคำนับและเร่งพูดออกมา “นายเหนือหัวโปรดฟังที่ตาแก่ผู้นี้พูดก่อนเถิด”
“นับแต่ที่ราชาจักรพรรดิทั้งสามได้หายไป ป้ายคำสั่งที่เปรียบได้ดั่งความทรงพลังของฮุยตู๋นี้ก็ได้หายไป”
“ถึงแม้ว่านายเหนือหัวจะได้รับมันมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่นี่ก็เรียกได้ว่านายเหนือหัวและฮุยตู๋นั้นมีชะตาที่ต้องกัน”
“ตาแก่ผู้นี้หวังว่านายเหนือหัวจะไม่คิดปฏิเสธในเรื่องนี้”
ในทันทีที่ฮูเตี๋ยนได้พูดจบ ผู้อาวุโสคนอื่นเองต่างก็ก้มหัวทำความเคารพแล้วพูดออกมา “นายเหนือหัว โปรดอย่าได้ปฏิเสธ”
เมื่อเห็นใบหน้าท่าทางที่มั่นหน้าของฮูเตี๋ยนนี้ มุมปากของเฉินเฉียงก็ยกตัวขึ้นมาเล็กน้อย
เขานั้นเข้าใจน้ำหนักของตำแหน่งที่อีกฝ่ายกำลังยัดเยียดให้เขาได้เป็นอย่างดี
นายเหนือหัวแห่งฮุยตู๋นั้น ต่อให้ชื่อมันดูสูงส่ง แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ได้มาเพื่อเสวยสุขแต่อย่างใด
หากเขารับตำแหน่งนี้ มันก็เป
