ึ้นในแหวนของตน
“เฉินเฉียง เจ้าจะทำอะไรน่ะ มานี่เดี๋ยวนี้”
เมื่อเห็นฉากนี้ ฮูเตี๋ยนที่ตามหลังมาพร้อมกับคนอื่นๆรีบตะโกนร้องห้ามในทันใด
เมื่อได้ยินเสียงนี้ เฉินเฉียงได้หยุดการกระทำของตน ก่อนจะหันไปจ้องมองฮูเตี๋ยนด้วยสายตาที่เลื่อนลอย
“เจ้าเนี่ยน้า….เฉินเฉียง อะไรอยู่ในมือของเจ้ากัน เจ้ากำลัง….”
ในทันทีที่ฮูเตี๋ยนเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเฉินเฉียงก็ถลึงตากว้างในทันที มันเป็นสิ่งสีเงินเทาที่เป็นรูปทรงตัว Y เขาชี้ไปที่มันด้วยมือที่สั่นเทิ้มอย่างพูดไม่ออก
ท่าทางของฮูเตี๋ยนนี้แน่นอนว่าย่อมเตะตาผู้อาวุโสคนอื่นอย่างไม่ต้องสงสัย
เช่นเดียวกัน เมื่อทุกคนได้เห็นของที่อยู่ในมือของเฉินเฉียง พวกเขาก็นิ่งอึ้งไป
“พี่ใหญ่ สิ่งที่เฉินเฉียงถืออยู่นั่น….มัน….ไม่ใช่….”
ฮูเตี๋ยนไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใด เขาเดินไปหาเฉินเฉียงราวกับสูญเสียจิตใต้สำนึกไปแล้ว และสายตาของเขาไม่ได้ละสายตาจากแผ่นสีเงินนี้แม้แต่น้อย
“นี่ คือป้ายคำสั่งฮุยตู๋ไม่ผิดแน่”
สุดท้ายแล้ว หลังจากได้เห็นแผ่นป้ายนี้ใกล้ๆ ฮูเตี๋ยนก็ได้พูดออกมาด้วยเสียงอันดังลั่น พลางคุกเข่าลงหนึ่งข้าง “ผู้ใต้บังคับบัญชาฮูเตี๋ยน ทำความเคารพผู้การสูง”
เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว เฉินเฉียงอ้ำ