ได้เห็นความโกรธเกรี้ยวของผู้คนในหอแล้ว เฉินเฉียงก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา
แต่เมื่อได้เห็นท่าทางของฮูเตี๋ยนแล้ว เฉินเฉียงก็ต้องใจแป้วไปอีกรอบ
“เงียบ”
ฮูเตี๋ยนคำรามลั่น และนี่ทำให้หอประชุมเงียบลงอีกครั้ง
“อย่าได้หลงลืมไปว่า ฮุยตู๋ของพวกเรานั้นมีกฎอยู่ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งบนโลกใบนี้”
ฮูเตี๋ยนได้จ้องเขม็งไปที่ทุกคนโดยรอบก่อนจะพูดออกมา “ก่อนหน้านี้ ตาแก่ผู้นี้ก็ได้พูดเรื่องนี้กับราชาสวรรค์แล้วว่าไม่ให้เขาไปข้องเกี่ยวกับโลกภายนอก แต่เขาก็ไม่รับฟัง”
“แล้วในเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาแล้วจะโทษใครได้กัน”
“ต่อให้มนุษย์กลายพันธุ์จะตั้งตนเป็นใหญ่ในโลกใบนี้ มันก็เป็นเรื่องของคนในโลกใบนี้ ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราแต่อย่างใด”
“พวกเจ้าจงจดจำไว้ให้ดี”
“ภารกิจของพวกเราคือการปกป้องโลกใบนี้จากกองกำลังนอกโลกเพียงเท่านั้น”
“นอกจากสิ่งนี้แล้ว เรื่องอื่นไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราแต่อย่างใด”
“รับคำสั่ง พวกเราจะฟังคำสั่งของผู้อาวุโสสูงสุด”
หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่ฮูเตี๋ยนพูดออกมา ทุกคนก็ได้โค้งตัวน้อมรับฟังคำสั่งแต่โดยดีและไม่คิดที่จะนำเรื่องสืบหาคนลงมือเพื่อแก้แค้นแต่อย่างใด
นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าใครกันคือผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งฮุยตู๋ หรือก็คือเป็นผู้อาวุโสสูงฮูเตี๋ยนผู้นี้
เพียงคำพูดเดียวก็สามารถเปลี่ยนท่าทีของคนทั้งฮุยตู๋ นี่แสดงให้เห็นว่าคำพูดของเขานั้นเพียงพอที่จะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้ แม้แต่ชี้ชะตา
