บทที่ 307 ลับลวงพราง(2)
เว่ยหยวนตี้ย่อมรู้ความคิดของลูกสาวของตนเป็นอย่างดี เขาได้หัวเราะออกมาแล้วพูดออกไป “ดูเหมือนลูกสาวข้าที่พึ่งจะกลับมาจากการฝึกแล้วเหนื่อยไปหน่อยน่ะ อย่าได้ถือสานางเลย”
“หากเป็นอย่างนั้นล่ะก็ พวกเราควรจะปล่อยให้คุณหนูฉิงเชินได้พักแล้วกัน อย่าทำให้นางต้องวุ่นวายใจจะดีกว่า”
เมื่อแขกของเว่ยหยวนตี้ได้พูดจบลง กำไลสื่อสารของเว่ยหยวนตี้ก็ได้ส่งสัญญาณดังขึ้นมา
“ฮื้ม”
เมื่อเห็นว่าพ่อของตนคิ้วขมวดในทันทีที่เห็นข้อความ เว่ยฉิงเชินจึงได้ถามออกไป “ท่านพ่อ เป็นอะไรรึเปล่าคะ”
“โอ้ ไม่มีอะไรหรอก แค่พ่อไม่รู้ว่าหลินเฟิงคิดจะทำอะไรเท่านั้นแหละ เขาส่งข้อความมาบอกว่าเพื่อนเก่ามาเยี่ยมเยือน ให้พ่อไปหาเขาน่ะ”
“ลุงหลินเฟิงเหรอคะ” เว่ยฉิงเชินดวงตาลุกวาวขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน “ท่านพ่อ ว่าไปแล้วข้าเองก็ไม่ได้ไปเจอลุงหลินเฟิงตั้งนาน ถ้าอย่างนั้นข้าว่าเราไปหาเขากันดีกว่าค่ะ”
“แต่….”
เว่ยหยวนตี้ขมวดคิ้วค้างไว้อย่างไม่ผ่อนคลาย
นับแต่เขามาประจำอยู่ที่ตึกจอมพลภาคกลาง เขาก็ว่าเขาได้พบเจอเพื่อนเก่าไปมากมายแล้ว ยังไม่รวมถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมานี้ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่าหลินเฟิงยังคิดจะพบเจอเขาอีกทำไม
จะแค่การพบเจอเพื่อนเก่าจริงๆเหรอ
นับแต่ตอนที่เขาเกือบจะต้องตกตายไปโดยราชาสวรรค์เมื่อครั้งก่อน นี่ทำให้เว่ยหยวนตี้ระวังตัวอย่างสุดกู่ และนับวันยิ่งเรียกได้ว่าขลาดเขลามากขึ้นเรื่อยๆ กลัวแม้กระทั่งเพีย
