งแค่การออกจากตึกจอมพลแล้วถูกดักฆ่าโดยราชาสวรรค์ระหว่างทางด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นท่าทางของเว่ยหยวนตี้ที่เป็นกังวลอยู่นี้ ฉิงเชินได้เหวี่ยงมือของเว่ยหยวนตี้ไปมาแล้วรีบพูดออดอ้อนในทันที “ท่านพ่อ ตึกกันหนันยังดีกว่าที่นัก”
“พวกเราเองก็ไม่ได้พบเจอลุงหลินเฟิงมานานแล้ว ยังไงเราก็ควรจะไปเยี่ยมเยือนเขาหน่อยนะคะ”
“อีกอย่าง ลูกสาวของท่านในตอนนี้ก็อยู่ในระดับราชาขุนพลแล้ว และท่านเองก็เป็นราชาขุนพลขั้นกลาง จะมีที่ใดในโลกอีกที่พวกเราจะไปไม่ได้กันคะ”
“ท่านพ่อจะเป็นกังวลไปทำไมกัน ให้ลูกสาวคนนี้ปกป้องท่านเองนะ”
“ลูกสาวของท่านเป็นถึงศิษย์แห่งผู้อาวุโสสูงสุดหลิวฉิงเลยน้า ใครจะกล้าหาเรื่องข้ากัน”
เมื่อได้ยินคำออเซาะของเว่ยฉิงเชิน ในที่สุด เว่ยหยวนตี้ก็ได้ตามใจนาง ก่อนที่จะใช้นิ้วไปจิ้มที่จมูกของลูกสาวแล้วพูดออกมา “ยัยเด็กนี่ พ่อคนนี้ต้องให้เจ้าคอยปกป้องตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
“หากเจ้าอยากจะดูแลข้าจริงล่ะก็ เจ้าก็ควรจะฝึกฝนและตั้งใจร่ำเรียนกับผู้อาวุโสสูงสุดดีๆจนไปถึงระดับจอมพลให้ได้โดยเร็ววันแล้วกัน เมื่อถึงตอนนั้น พ่อคนนี้จะยอมให้เจ้าปกป้องได้น่ะ”
“เอาล่ะ งั้นเราไปหาหลินเฟิงกัน”
เมื่อเว่ยหยวนตี้และเว่ยฉิงเชินออกจากตึกจอมพลภาคกลาง หลินเฟิงกับเฉินเทียนเว่ยก็ได้ดื่มไวน์กันอย่างออกรสออกชาติ
“พี่ใหญ่เทียนเว่ย ข้าถามจริงๆเถอะ ยี่สิบปีที่ผ่านมานี้ท่านหายไปไหนมากัน บอกข้าหน่อยดิ”
เฉินเทียนเว่ยที่ยกไวน์ดื่มจนหมดไหแล้ว
