บทที่ 305 เสียสละ
เมื่อได้เห็นใบหน้าที่ไร้เรี่ยวแรงของเฉินเทียนเว่ย เฉินเฉียงก็รู้สึกได้ราวกับถูกมีดกรีดที่กลางใจของตนซ้ำไปมา
“ไม่ ท่านพ่อ ท่านต้องไม่เป็นไร เมื่อท่านดีขึ้นแล้ว ลูกชายคนนี้จะพาท่านเข้าไปสำรวจเขตแดนจักรพรรดิด้วยกัน”
เฉินเทียนเว่ยใช้แรงที่เหลือใช้มือสัมผัสใบหน้าของเฉินเฉียงราวกับต้องการคงอยู่แบบนี้ตลอดไป ก่อนที่จะหายใจอย่างหนักแล้วพูดออกมา “เฉียงเอ๋อ… ผู้คน….ต่างก็…ต้อง….ตกตาย…..อย่า….ได้เศร้า….ไปเลย”
“พ่อผู้นี้….มีเพียงสิ่งเดียว…..ที่ยัง….ข้างคาใจ…..คือ….ไม่อาจ…..ช่วยเจ้าจาก….การเผาแก่นสายเลือด”
“ข้า….เกลียด….ตัวเอ…ง…ที่…”
เฉินเทียนเว่ยแรงเฮือกสุดท้ายเงยหน้าพยายามบอกกับท้องฟ้าอย่างเกลียดชัง แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจจะพูดออกมาได้จนนอนตายตาไม่หลับ
“ท่านพ่อ”
เฉินเฉียงรับรู้ได้และพยายามเขย่าตัวเฉินเทียนเว่ยที่อยู่ในอ้อมแขน แต่กระนั้น เขาก็ไม่ไหวติงอีกต่อไป
“ท่านพ่อ”
เฉินเฉียงตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ดังลั่นจนเสียงของเขาทอดยาวไปไกลทั่วระยะสิบไมล์ ทำให้แม้แต่เจิ้งยี่ หลิงเว่ย และคนอื่นๆในอาณานิคมก็ยังได้ยิน
“นายท่าน”
หยานเสวี่ยเองก็ตกอยู่ในสภาพไม่ต่างกัน
เจิ้งยี่และพวกที่ได้ยินก็รีบวิ่งมาหาก็ได้พบฉากเหตุการณ์ที่เฉินเฉียงและหยานเสวี่ยตกอยู่ในภาพโศกเศร้า นี่ทำให้เจิ้งยี่และคนอื่นๆถึงกับต้องตกใจ
ไม่มีใครคิดว่าศัตรูที่พวกเขาตั้งแง่จนต้องมาคอยยืนดูเชิงป้องกันอาณานิคมตลอดช่วงไม่กี่วันท