ินตลอดเวลา แต่ดวงตาของเธอก็ยังฉายแววดุร้ายอย่างไม่น่าเชื่อ
หลังจากมองค้อนใส่เฉินเฉียงไปแล้ว หยานเสวี่ยก็ได้ปล่อยมือของตนออกมาแล้วถอยห่างจากเฉินเฉียงไปห้าเมตร
ด้วยช่วงเวลาแบบนี้ แม้เธอจะไม่อยากจะออกห่าง แต่เธอก็ไม่ยากจะขัดขวางช่วงเวลาอันน้อยนิดของพ่อลูกที่ผลัดพรากจากกันมา
ด้วยการที่ไม่ได้พบเจอมากว่ายี่สิบสามปี ไม่ได้อยู่ด้วยกันมากว่ายี่สิบสามปี นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เข้าใจ
เมื่อห้าปีก่อน เมื่อเฉินเฉียงปรากฏตัวเป็นครั้งแรกที่เกาะเทียนลี่ ราชาสวรรค์เองนั้นสมควรจะรับรู้ตัวตนของเฉินเฉียงได้แล้ว
แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมราชาสวรรค์ยังคงทำแบบนี้อยู่อีก
แต่ที่เธอเศร้าใจที่สุดในตอนนี้คือเป็นเพียงตอนที่ราชาสวรรค์กำลังจะตกตาย พ่อลูกถึงได้พบเจอรับรู้ถึงการคงอยู่ของกันและกัน นี่มันช่างโหดร้ายยิ่งนัก
สิบกว่าปีมานี้ ราชาสวรรค์ดูแลหยานเสวี่ยประดุจลูกของเขาคนหนึ่ง และทำให้เธอสามารถก้าวข้ามความโศกเศร้าที่ต้องตกอยู่ในสถานะมนุษย์กลายพันธุ์มาได้ นี่จึงทำให้หยานเสวี่ยเคารพและภักดีต่อราชาสวรรค์อย่างหมดหัวใจ
ในตอนนี้ เธอ ต้องการจะใช้ชีวิตในช่วงห้าวันนี้ในฐานะลูกสาวคนหนึ่งของราชาสวรรค์ จนกว่าชีวิตของเขาจะหาไม่
แต่เธอก็ไม่อาจจะทำได้
นั่นก็เพราะในตอนนี้ ราชาสวรรค์ต้องการพบเจอเฉินเฉียงอย่างที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้นคือ หากว่าราชาสวรรค์ยอมที่จะกลับไปยังฮุยตู๋ในตอนนี้ ไม่แน่ว่าผู้อาวุโสฮูเตี๋ยนอาจจะมีทา
