งมีคนที่คิดฆ่าเขาอีกงั้นเหรอ
แต่น้ำเสียงของหยานเสวี่ยที่เขาได้ยินนี้ เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องโกหกอย่างแน่นอน
ยังไม่รวมถึงการที่หยานเสวี่ยภักดีของราชาสวรรค์อย่างหมดใจ เธอย่อมไม่เอาเรื่องอย่างนี้มาพูดเพื่อหลอกล่อเขาให้ออกไป
เพียงการโจนทะยานเพียงครั้งเดียว เฉินเฉียงก็ได้ออกจากหมอกพิษขึ้นตรงไปที่หน้าผา แล้วเขาก็พบหยานเสวี่ยที่ลอยอยู่เหนือหน้าผา พร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา
“ราชาสวรรค์…ท่าน…จริงเหรอ” เฉินเฉียงถามออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา
“อื้ม” หยานเสวี่ยพยักหน้ารับพร้อมน้ำตาที่นองหน้า
“เฉินเฉียง เร็วเข้า รีบไปพบท่านเป็นครั้งสุดท้ายเร็วเข้า ท่านอยากจะพบเจ้า”
“ท่านอยู่ที่ใด”
“เขาหมาง ตรงจุดที่ข้าไปเจอเจ้าครั้งสุดท้าย”
เพียงหยานเสวี่ยพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้หายวับไปในทันที
เขาเองก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน เขารู้เพียงว่าเขาต้องไปพบเพียงเท่านั้น
และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ใช้ความเร็วที่สมกับเป็นปีกสีเงินระดับแปด
ใช้เวลาหกนาที
หากเป็นก่อนหน้านี้ เขาต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงในการเดินทางหนึ่งพันไมล์
แต่ในตอนนี้ เขาได้ใช้พลังทั้งหมดของมัน และนี่ทำให้มันใช้เวลาเพียงหกนาทีเท่านั้น
ที่ด้านนอกเขาหมาง ตรงหน้าประตูทางเข้าอาณานิคม หลิงเว่ยและนายพลคนอื่นๆแห่งเขาหมางได้ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
ทุกคนได้กำกระบี่ทองคำในมือแน่ พลางจ้องมองไปยังใครคนหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่หน้าหลุมศพของซุนต้าฮู่ที่อย่างห่าง
