้าว่านายท่านอะไรนั่นหรอก”
“เพียงแค่ยามที่เราได้พบกันอีกครั้ง ข้าก็หวังเพียงว่าเรายังถือมิตรภาพนี้ไว้ได้ก็เพียงพอ”
เมื่อเจิ้งเชิงและพวกได้ยินแบบนี้ พวกเขามองหน้ากันปราดหนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้กัน
“ดี พี่เฉินเฉียง หากท่านไม่ถือสาในฝักฝ่าย ข้า เจิ้งเชิงผู้นี้ก็หวังที่จะได้เป็นเพื่อนของท่านไปตลอดกาล”
หลังจากพูดจบ เจิ้งเชิงและพวก ได้เอ่ยลาอีกครั้งก่อนที่จะพากันจากไป
ทั้งสองแม้จะไม่ได้รู้จักกันมากมาย ไม่ได้มีวิธีการติดต่อหรือพูดคุยกัน
แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังเชื่อว่า โชคชะตาจะนำพาให้พวกเขามาพบเจอกันอีก
มิตรอย่างนี้มีค่าล้ำลึก สมควรแก่การคบหา
อย่างน้อยๆนี่ก็เป็นความคิดของเฉินเฉียง
หลังจากทุกคนได้จากไป เฉินเฉียงก็ได้พูดคุยกับค้างคาวเลือดพิษได้อย่างสงบสักที
“ค้างคาวเลือดพิษ หากเจ้าคิดจะหนีก็เชิญเจ้าลองได้เลย”
“แต่ข้าบอกไว้ก่อนนะว่าข้าผู้นี้ ในตอนที่เยาว์วัยไม่ได้ความรู้สึกดีๆกับสายพันธุ์ของพวกเจ้าเลยสักนิด”
“หากข้าโกรธเคืองเจ้าจนเผลอฆ่าเด็กของเจ้าไป หลังจากนั้นข้าจะท่องไปทั่วหล้า และสังหารสายพันธุ์ของเจ้าให้หมดสิ้นเลยแล้วกัน”
“ดังนั้น จะดีกว่าหากเจ้ายอมพูดออกมาตรงๆกับข้า”
“เมื่อยี่สิบสามปีก่อน เจ้าได้พบเห็นสิ่งใดในการต่อสู้ที่ผาคนแก่กัน”
“ควี้กควี้กควี้ก”
“ท่านเทพเซียนผู้สูงส่ง โปรดให้อภัยข้ากับเด็กน้อยของข้าด้วย”
ด้วยการที่ในตอนนี้นอกจากค้างคาวเลือดพิษตัวนี้แล้ว ก็เหลือเพียงแค่ค้างคาวตัวน้อ
