ย่างที่เฉินเฉียงบอกเอาไว้ เมื่อไม่มีกองกำลังเทียนเว่ยที่ทรงพลังเกินกว่าใครในที่นี้ พวกเขายังไม่ยากเย็นที่จะจัดการคนของหวู่เจียง ถึงแม้จะมีจำนวนกว่าห้าสิบคนก็ตาม
หวู่เจียงที่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเฉินเฉียงจะออกคำสั่งแบบนี้ออกมา เขาก็ได้โกรธเคืองจนใบหน้าแดงก่ำ
“เฉินเฉียง สักวันเจ้าจะนำพาหายนะมาสู่เผ่าพันธุ์ของเราไม่ช้าก็เร็ว”
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ได้ปล่อยมือของตนจากคอของหวู่เจียง ทำให้เขาร่วงหล่นไปยังพื้นดิน หลังจากนั้นเขาก็ได้พูดออกมา “หวู่เจียง นับจากนี้ การต่อสู้ของเจ้ากับเจิ้งเชิงนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้า เฉินเฉียงผู้นี้ โปรดแสดงฝีมือของเจ้าให้ข้าได้ประจักษ์ด้วยแล้วกัน”
เมื่อหวู่เจียงได้ลงมาบนพื้นดินแล้ว เขาก็ได้เห็นถึงความต่างกำลังอย่างชัดเจนระหว่างคนของตนกับศัตรู นี่ทำให้เขาทำได้เพียงกัดฟันแน่นแล้วตะเบ็งเสียงออกมา “กลับ” “เฉินเฉียง รอก่อนเถอะ ข้าจะไปรายงานเรื่องต่อพวกระดับสูงให้รับรู้”
เมื่อหวู่เจียงและคนของเขารีบหนีไป เจิ้งเชิงและคนอื่นๆก็ไม่ได้แยแสอีก กลับกัน เมื่อเฉินเฉียงได้กลับลงมาอย่างพื้นดิน เขารีบป้องมือแล้วพูดออกมาอย่างเคารพ “นายท่าน เจิ้งเชิงและพวกจะไม่ลืมพระคุณของท่านในวันนี้”
“ในอนาคต หากชะตาของเราต้องกัน เจิ้งเชิงและพวกจะตอบแทนบุญคุณนี้ต่อนายท่านอย่างแน่นอน”
เมื่อเห็นท่าทีของเจิ้งเชิงแล้ว เฉินเฉียงก็พยักหน้ารับแล้วพูดออกมา “เจิ้งเชิง เจ้าไม่ต้องเรียกข
