ฉินเฉียง ข้าพูดสิ่งใดผิดไปกัน”
“ก็ไอ้พวกนี้เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ แล้วทำไมข้าจะฆ่ามันไม่ได้”
“แต่เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกว่าชาวอาณานิคมกว่าสองร้อยนี้ที่เป็นเพียงคนธรรมดานั้นตกตายถูกสัตว์หายนะกินไปซะได้ก็ดีไม่ใช่รึ”
“นี่หรือเป็นคำพูดของมนุษย์ที่เจ้าภูมิใจที่จะเป็นนักหนาน่ะ”
“การกระทำที่กล้าหาญของมนุษย์กลายพันธุ์กลุ่มนี้ยังดูสมกับเป็นมนุษย์มากกว่าเจ้าเลย”
“แต่เจ้ากลับกล้าพูดคำออกมาทั้งๆที่ตัวเองต่ำต้อยเนี่ยนะ”
“เจ้าควรจะแหกตาดูกว้างๆและมองดูให้มันดีๆ”
“หากไม่มีกองกำลังข้างข้าอยู่แล้วอย่างพวกเจ้าเนี่ยนะจะไปจัดการเจิ้งเชิงกับคนของเขาน่ะ”
“อยากจะฆ่าเจิ้งเชิงนักใช่ไหม”
“เยี่ยม”
“จางหยวน”
“รับคำสั่ง”
“พวกเจ้า นำกองกำลังเทียนเว่ยคุ้มครองพลเรือนชาวอาณานิคมไปส่งยังที่ปลอดภัย”
“ส่วนการต่อสู้ระหว่างเจิ้งเชิงกับคนหวู่เจียง ข้าไม่อนุญาตให้ยื่นมือเข้าช่วย”
“รับคำสั่งครับ”
จางหยวนรีบตะโกนรับจากบนพื้นดิน
เหตุที่เขาไม่ลังเลที่จะรับคำสั่งนี้นั้นเป็นเพราะคำของหวู่เจียงเองก็ทำให้เขาและคนอื่นๆในกองกำลังเดือดดาลไม่น้อยเลยทีเดียว
เมื่อรับคำสั่งของเฉินเฉียงแล้ว คนในกองกำลังเทียนเว่ยก็รีบกระจายตัวไปคุ้มครองพลเรือนจากเผ่าพันธุ์ของตน และพากลับไปยังอาณานิคมที่พวกเขาได้พบเจอก่อนหน้านี้
เมื่อเจิ้งเชิงและพวกเห็นว่าจางหยวนและคนอื่นๆในกองกำลังของเขาพาคนไปส่งจริงๆ นี่ทำให้พวกเขานั้นมีท่าทีผ่อนคลายลงอย่างที่สุด
เป็นไปอ
