ล่า”
“ไม่” เจิ้งเชินพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นายท่านสั่งเอาไว้ว่าให้พวกเราปกป้องพลเรือนเหล่านี้ไว้”
จางหยวนเมื่อได้ยินก็เข้าใจได้อย่างกระจ่างชัด
“จางหยวน ถ้าอย่างนั้นทำไมเราไม่ไปผสมโรงร่วมกับหัวหน้ากันล่ะ อย่างน้อยๆก็ไปดูลาดเลาหน่อยก็ยังดี”
“หยุดเลยเอ็ง หลางซานเอ๋อ ข้าว่าทำตามคำสั่งดีกว่า หรือเจ้าคิดจะขัดคำสั่งกัน”
ถึงแม้ว่าจางหยวนจะอยากไปดูการต่อสู้ขนาดไหนก็ตาม แต่ด้วยการที่เฉินเฉียงออกคำสั่งมาโดนเฉพาะในช่วงเวลาแบบนี้ เขาเองก็ทำได้เพียงปกป้องชาวอาณานิคมเหล่านี้เอาไว้
ยิ่งไปกว่านั้นคือ สถานการณ์ของที่นี่นั้นน่าเป็นห่วงกว่า
ชาวอาณานิคมกว่าสองร้อยคนนี้ไม่มีความสามารถในการต่อสู้แต่อย่างใด เพียงแค่พวกเขาคอยปกป้องเอาคนเหล่านี้เอาไว้เผื่อว่าจะมีสัตว์หายนะออกมาโจมตีได้ทุกเมื่อนี่ก็ถือได้ว่าตึงมือมากแล้ว
“ตู้ม……….ตู้ม……….ตู้ม……….ตู้ม……………..”
เสียงวิ่งอันหนักแน่นของหมีดำยักษ์นี้ทำให้บรรดาสัตว์ประหลาดที่วิ่งหนีอยู่ตรงหน้าต่างก็วิ่งได้แทบจะไม่ตรงเป็นเส้นตรงมากนัก พวกมันในตอนนี้ราวกับเรือเล็กที่กำลังแล่นฝ่าพายุในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ แถมส่วนใหญ่แล้ว ไม่เพียงพวกมันจะประคองตัวให้วิ่งไม่ได้ พวกมันล้วนแล้วแต่ต้องทรุดตัวลงในแต่ละครั้งเมื่อเท้าของเจ้าหมียักษ์นี่สัมผัสกับผืนดินด้วยซ้ำ
และในระหว่างนี้เอง เฉินเฉียงก็สามารถพบเจอกับหัวหน้าของสัตว์ประหลาดกลุ่มนี้จนได้ในที่สุด และมันก็คือสัตว์ประหลาดต
