ะศพเท่านั้น
มีทั้งหมดแปดศพ
ศพหนึ่งนั้นเป็นศพของสัตว์ประหลาด อีกเจ็ดศพที่เหลือ หกเป็นศพมนุษย์ระดับนักรบสายเลือด อีกหนึ่งเป็นศพของมนุษย์กลายพันธุ์ที่อยู่ในระดับนายพลทักษะพิเศษขั้นสูง
หลังจากตรวจสอบศพทั้งหมดดูแล้ว ในขณะที่เฉินเฉียงไปตรวจสอบศพของสัตว์ประหลาด เป็นตอนนี้ที่เขาได้สะดุ้งตัวโหยงในทันที จนก้นไปจ้ำเบ้าอยู่กับพื้นด้วยท่าทางตกตะลึง
“กัปตัน เกิดอะไรขึ้น”
เฉินเฉียงได้ชี้ที่สัตว์ประหลาดตัวสุดท้าย มันคือหมูเขี้ยวดาบ แต่เขากลับพูดคำหนึ่งออกมาแทน “สัตว์หายนะ”
“ห้ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จางหยวนและพวกรีบตรงเข้าไปยังหมูเขี้ยวดาบตัวนี้ในทันที
ร่างของมันนั้นมีกระบี่ยาวเสียบทะลุหัวใจของมันตรงๆ แต่กระนั้นดวงตาของมันกลับแดงฉานประดุจดั่งการตกตายในขณะที่ยังมีความแค้นอย่างที่สุด
“กัปตัน นี่….ไอ้นี่มองยังไงก็เป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ แล้วมันจะเป็นสัตว์หายนะได้ยังไง”
เมื่อพูดจบ หลางซานเอ๋อก็ได้เตะร่างของหมูเขี้ยวดาบไปทีหนึ่งแล้วพูดออกมา “พวกเราก็ฆ่าไอ้หมูแบบนี้มามากมายแล้วนา ข้าก็ไม่เห็นมันต่างจากไอ้พวกนั้นตรงไหน”
“เอ่อออออ นอกเสียจากว่าดวงตาที่แดงก่ำของมันที่ราวกับจะปูดโปนนี่ ข้าเองก็ว่ามันก็เหมือนๆกับหมูป่าเขี้ยวดาบทั่วไปนา”
คนอื่นๆเองก็พยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง
เฉินเฉียงไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาเพียงยืนขึ้นจากพื้น ก่อนที่จะเดินตรงไปที่หัวของหมูเขี้ยวดาบตนนี้ด้วยท่าทางเย็นยะเยียบ ก่อนที่จะวางมือซ้ายที่ตร
