ัดฝีมือกับสัตว์ที่ถูกเรียกว่าตัวหายนะนี้ด้วยตนเองแล้วว่าพวกมันจะทรงพลังสักเท่าใดกัน
หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน เฉินเฉียงและคนอื่นๆ ก็ได้เข้าสู่พื้นที่ของเขตตึกจอมพลแดนใต้
และเป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงได้สังเกตว่าที่ห่างไกลจากตรงนี้ไปนั้นก็คือผาคนแก่ที่เขาได้ไปมาก่อนหน้านี้
เมื่อเฉินเฉียงและพวกไปถึงจุดนัดพบ จากข้อมูลที่ได้รับมานั้น พวกเขาน่าจะพบอาณานิคมเล็กๆที่นั่น พร้อมกับกองกำลังอื่นๆที่ตั้งมั่นอยู่
แต่พวกเขานั้นกลับไม่พบผู้ใดเลยสักคน
แถมตอนที่เขาไปถึงนั้น ประตูของอาณานิคมได้เปิดอย่างกว้างขวาง และด้านในเองก็มีซากศพของหมาป่ากระจายไปทั่ว
นอกจากนั้นพวกเขายังพบซากร่างของผู้คนอีกสิบกว่าคนที่มีร่องรอยการต่อสู้ แต่ที่น่าแปลกก็คือ ร่องรอยนั้นเป็นร่องรอยเดียวกับซากของหมาป่าที่นอนกองอยู่ที่นั่น หากมองดูเผินๆ มันราวกับว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างมนุษย์และสัตว์ประหลาดที่บุกรุกเข้ามา
“กัปตัน ดูเหมือนว่าพวกสัตว์ประหลาดจะเป็นตัวต้นเหตุนะ”
ทุกคนมองไปรอบๆด้วยท่าทางที่หนักอึ้ง
“ดูจากท่าทางแล้วผู้คนที่นี่น่าจะกำลังอยู่ในระหว่างการหลบหนีนะ” หนอนหนังสือหลูจี้พูดเสริม “แต่จากบาดแผลเหล่านี้แล้วก็พอบอกได้เหมือนกันว่าไอ้ตัวต้นเหตุนี่น่าจะทรงพลังไม่น้อยเลย”
“”อย่างไรก็ตาม มันก็น่าแปลกเหมือนกันนะ ถึงแม้จะเป็นอาณานิคมเล็กๆ แต่ที่นี่ก็สมควรจะมีผู้คนอยู่นับร้อยนา”
“แต่ที่นี่มีศพเพียงสิบกว่าศพเพียงเท่านั้น”
“งั้น แสดงว่ามีคน
