โอววววว………”
เสียงที่แปลกประหลาดบังเกิดขึ้นจากป่าอย่างต่อเนื่อง นี่คือเสียงของสัตว์ประหลาดที่ร้องออกมาอย่างดุร้าย
แต่เมื่อพวกมันสัมผัสกลิ่นอายที่น่าหวาดหวั่นของเฉินเฉียง พวกมันก็วิ่งหนีไปอย่างล้มลุกคลุกคลานในทันที
ตามทางเดินเล็กๆ เฉินเฉียงที่ก็ได้ตรวจสอบพื้นที่อย่างละเอียดลออ ราวกับว่าจะกลัวมีสิ่งใดที่ตกหล่น
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเฉินเฉียงจะควานหาถ้ำที่ถูกกล่าวถึงนานขนาดไหนก็ตาม เขาก็ยังไม่พบเจอ นี่ขนาดเขาได้ควานหาตั้งแต่ยอดจนถึงตีนเขาของจุดนี้เลยด้วยซ้ำ
นี่เขาพลาดอะไรไปกัน
ถึงอย่างนั้น เฉินเฉียงก็ยังคงค้นหาซ้ำไปมาอยู่หลายต่อหลายหน
หลังจากผ่านไปอาทิตย์กว่าๆ ในขณะที่เขาคิดจะล้มเลิกไปแล้ว เขาก็ไปนึกถึงรูเล็กๆที่อยู่ในพื้นที่ชะง่อนผาที่มีขนาดพอจะให้สองคนเข้าไปเพียงเท่านั้น
หรือนั่นจะเป็นถ้ำที่หยานเสวี่ยกล่าวถึงกัน
