งสุดแห่งฮุยตู๋”
“ผู้อาวุโสหลี่ที่เคารพ แล้วท่านรู้รึเปล่าว่าทำไมผู้อาวุโสสูงสุดแห่งฮุยตู๋ ฮูเตี๋ยนผู้นั้นถึงได้ออกมาปกป้องเฉินเฉียงคนนั้นด้วยตัวเอง”
“ในวันนั้น ท่านผู้อาวุโสสูงสุดฮูเตี๋ยนนั้นได้ออกมาประกาศต่อหน้าธารกำนัลว่าเฉินเฉียง คือลูกศิษย์ของเขา”
ลูกศิษย์ของฮูเตี๋ยน…เหรอ
สำหรับในสามเผ่าพันธุ์แล้ว ผู้ซึ่งได้รับชื่อนี้มีศักดิ์ฐานะไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ที่อยู่ในตำแหน่งที่สูงล้ำของทั้งสามเผ่าพันธุ์แต่อย่างใด
ไม่สิ ควรจะบอกว่ามันสูงล้ำกว่า แม้แต่คนอยู่ในตำแหน่งเหล่านั้นก็ยังไม่กล้าที่จะแตะ
เมื่อได้ยินถึงคำพูดนี้ ผู้อาวุโสหลี่ถึงกับร่างกายสั่นเทิ้มและเหงื่อไหลออกมาเต็มหน้าผากของตน
หากว่าเขาออกคำสั่งไล่ล่าออกไปแบบเด็ดขาดก่อนหน้านี้จริงๆ เขาก็แทบไม่อยากจะนึกภาพเลยว่าจะมีสิ่งใดรอเขาอยู่
เพียงแค่นึกภาพนี้ เหล่าราชาทั้งหลายในที่นี้ต่างก็นึกกลัวขึ้นมาจนตัวสั่น
ท่ามกลางผู้อาวุโสหลี่และราชามนุษย์กลายพันธุ์คนอื่นที่กำลังหวาดหวั่นอยู่นี้ ราชาสวรรค์ไม่ได้แยแสและพูดต่อ “และจากที่หยานเสวี่ยรายงานนั้น ผู้อาวุโสฮูเตี๋ยนที่ไปยังเขาโชวหยางเพื่อช่วยศิษย์ของตนนั้น เขาได้นำพาผู้ติดตามไปด้วย แล้วท่านรู้รึเปล่าว่าเขาพาคนไปเท่าไหร่”
“ทุกคนที่เขาพาไปนั่นคือเหล่าผู้ที่อยู่ในระดับเทียบเท่าราชาทักษะพิเศษขั้นกลางเป็นอย่างน้อยและมีจำนวนห้าร้อยคน”
“และในหมู่ห้าร้อยคนนี้มีผู้ที่อยู่ในระดับเทียบเท่ากับราชาทักษะพิเศษข
