รควบคุมของพวกเขา
ส่วนเรื่องของเฉินเฉียงนั้น ทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเว่ยฉิงเชินนั้นมีความสัมพันธ์กับเฉินเฉียงที่ลึกซึ้งมากมายขนาดไหน
หลังจากนี้ไป ทุกคนหวังได้เพียงว่าเว่ยฉิงเชินนั้นจะใช้สายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งของตน ในการสลายปมในใจของเฉินเฉียงให้เข้าร่วมกับสภาสูงภาคกลางให้ได้
และเมื่อถึงเวลานั้น ความลับของเขตแดนจักรพรรดิที่คงอยู่กับเฉินเฉียง ก็จะไม่พ้นมือของผู้อาวุโสสูงสุดอย่างแน่นอน
นั่นก็เพราะ เพื่อการนี้ หลิวฉิงถึงกับประกาศออกมาต่อผู้คนว่าเว่ยฉิงเชินจะเป็นศิษย์ของเขา นี่ย่อมทำให้เว่ยหยวนตี้ได้หน้าไปด้วย
“ท่านผู้อาวุโสที่หนึ่ง ศิษย์มีเรื่องที่จะต้องจัดการอยู่ เป็นไปได้หรือไม่ว่าศิษย์จะขอออกไปจากเขาช่วงเวลาหนึ่ง”
“โอ้ เจ้าจะลงเขาไปรึ ฉิงเชิน เจ้าในตอนนี้เป็นนักรบระดับราชาขุนพลแล้ว ตราบใดที่เจ้าไม่เผลอไผลย่อมไม่ตกอยู่ในอันตรายโดยง่าย”
“แต่ถึงจะอย่างนั้น เจ้าจงนำสิ่งนี้ไปด้วย เมื่อใดก็ตามที่ได้พานพบอันตราย จงทำลายลูกบอลนี่ซะ แล้วข้าจะไปหาเจ้าเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วไปได้”
เมื่อพูดจบ หลิวฉิงกำได้นำบอลคริสตัลที่มีขนาดพอๆกับลูกตาวัววางในมือของฉิงเชิน
การออกไปในครั้งนี้ หลิวเฉิงย่อมรู้ดีว่าไม่มากก็น้อยต้องเกี่ยวข้องกับเฉินเฉียง
นี่ย่อมทำให้หลิวฉิงไม่คิดปฏิเสธ กลับกัน เขายินดียิ่งหากมันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ
หากว่าฉิงเชินสามารถสลายความแค้นในใจของเฉินเฉียงได้ นั่นย่อมดีที่สุดสำหรับหลิวฉิง
“ขอบค
