ุณค่ะ ท่านอาจารย์”
เว่ยฉิงเชินได้รับบอลคริสตัลมา ก่อนที่จะกล่าวลาหลิวฉิงและเว่ยหยวนตี้อีกครั้ง แล้วรีบออกจากเขาโชวหยางไปในทันที
ถึงแม้ว่าฉิงเชินในตอนนี้จะไม่มีวิธีการติดต่อเฉินเฉียงได้ แต่ว่าเธอนั้นยังสามารถติดต่อจางหยวนและพวกได้อยู่ และได้รับรู้ว่า ทุกคนในตอนนี้กำลังอยู่ที่อาณานิคมเขาหมาง
นี่ทำให้เธอเชื่อว่าหลังจากเฉินเฉียงออกจากเขาโชวหยางไปแล้ว จะดีจะร้าย ยังไงซะเขาก็ต้องกลับไปที่เขาหมางเพื่อหาจางหยวนและคนอื่นๆ นี่จึงทำให้เธอนั้นรีบตรงไปยังเขาโชวหยางในทันที
แต่เว่ยฉิงเชินได้หลงลืมไปว่า ตอนที่เฉินเฉียงจากไปนั้น เขาได้ไปกับผู้อาวุโสสูงสุดของฮุยตู๋ หรือก็คือฮูเตี๋ยน ไม่สิ ต้องบอกว่าเขานั้นถูกพาตัวไปมากกว่า
ไม่นานหลังจากฮูเตี๋ยนได้พาเฉินเฉียงและหยานเสวี่ยออกจากเขาโชวหยางไป เขาได้พาทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่กลางป่าเขาแห่งหนึ่ง
“เฉินเฉียง ทำไมเจ้าไม่ไปกับข้าซะล่ะ ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานีของข้า”
เมื่อทั้งสามได้หยุดการเดินทาง ฮูเตี๋ยนได้ถามออกมาในทันที
“ผู้อาวุโสฮูเตี๋ยน ข้าต้องขอบคุณที่ท่านได้มาช่วยหยานเสวี่ยและข้าในวันนี้”
“น้ำใจของท่านในครั้งนี้ ผู้น้อยจะตอบแทนให้ได้ในสักวันหนึ่ง”
“อย่างไรก็ตาม ผู้น้อยยังไม่เข้าใจสิ่งหนึ่ง ผู้น้อยเป็นเพียงนายพลวิญญาณผู้ต่ำต้อยเพียงเท่านั้น ทำไมท่านถึงต้องไปที่นั่นเพื่อช่วยเหลือผู้น้อยกัน”
“เหอเหอเหอ เฉินเฉียงเอ๋ย ข้าผู้นี้คิดว่าตัวเจ้านั้นคงจะรู้คำตอบของคำถามน
