ี้อยู่แล้วเสียกระมัง ก็อย่างที่เจ้าพูดมา ตัวเจ้านั้นเป็นเพียงนายพลวิญญาณผู้ต้อยต่ำ เจ้ามีสิ่งใดที่ทำให้ข้าช่วยเจ้าได้โดยไม่ลังเล ยอมแม้กระทั่งนำคนของข้ากว่าห้าร้อยมาข่มขู่เผ่าพันธุ์ของเจ้าได้ ตาแก่คนนี้เองรู้ดีว่าตัวเจ้าย่อมที่จะไม่เข้าใจ”
“ท่านผู้อาวุโส ท่านหมายถึงเรื่องราวเกี่ยวกับเขตแดนจักรพรรดิเช่นนั้นรึ”
ฮูเตี๋ยนพยักหน้ารับ “ถูกต้อง”
“เขตแดนจักรพรรดิแห่งนี้อยู่ในการดูแลของพวกข้าฮุยตู๋ แต่กระนั้น การที่ฮุยตู๋ยินยอมให้สามเผ่าพันธุ์นั้นเข้าไปใช้ประโยชน์ได้ในทุกสิบปี นี่ถือได้ว่าเป็นหยิบยื่นผลประโยชน์ให้ทั้งสามเผ่าพันธุ์ต้องเคารพยำเกรงมาเป็นเวลากว่าหลายร้อยปีแล้ว”
“ส่วนเหตุผลนั้น เจ้าเองก็คงจะรู้ดี”
“ถึงแม้ว่าเขตแดนจักรพรรดิจะถูกดูแลโดยฮุยตู๋ของข้า แต่ในความจริงนั้น แม้แต่พวกข้าเองก็ยังไม่อาจได้รับรู้ถึงความลับที่อยู่ในเบื้องหลังของเขตแดนแต่อย่างใด”
“นี่จึงเป็นเหตุผลหลักที่พวกของข้า อนุญาตให้อัจฉริยะของทั้งสามเผ่าพันธุ์เข้าไปที่นั่นได้ในทุกสิบปี หนึ่งคือพวกเราต้องการให้อัจฉริยะเหล่านั้นเป็นผู้นำทรัพยากรออกมาใช้ อีกหนึ่งคือการยืมมือเพื่อคลี่คลายความลับของเขตแดน”
“แต่น่าเสียดาย ในช่วงสี่ร้อยปีที่ผ่านมา ไม่มีใครเลยสักคนเดียวที่เข้าถึงข้ามลับของเขตแดนได้”
“จนมาถึงตอนนี้ การเปิดเขตแดนครั้งล่าสุดนี่ทำให้พวกเราได้ค้นพบอัจฉริยะผู้อยู่เหนือผู้คน หรือก็คือเจ้า เฉินเฉียง”
“แต่อย่าได้กังวลไป
