จตามเขาได้ทัน นี่ทำให้เพียงแค่สองวัน เฉินเฉียงก็ได้ลอยตัวอยู่เหนือเกาะเทียนลี่แล้ว
และเป็นไปดังที่หยานเสวี่ยว่าไว้ บนเกาะเทียนลี่ในตอนนี้ไม่มีร่องรอยของราชาสวรรค์แต่อย่างใด
หลังจากรอคอยไปสิบวัน ราชาสวรรค์ก็ยังไม่ปรากฏ
แต่ในช่วงสิบวันมานี้ เฉินเฉียงเริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว
แล้วเขานั้นจะยังควรที่จะคอยราชาสวรรค์ต่อไปอยู่อีกรึเปล่า
ก่อนหน้านี้ราชาสวรรค์ไม่ยอมบอกเขา แล้วมาตอนนี้ เขาจะยอมบอกอย่างงั้นเหรอ
เมื่อคิดได้แบบนี้ เฉินเฉียงจึงคิดที่จะกลับไปยังเขาหมาง เพราะไม่ว่าจะยังไงก็ตาม จางหยวนและพวกยังรอเขาอยู่
เมื่อเห็นว่าหยานเสวี่ยทำท่าจะตามเขาไปอีก เฉินเฉียงก็ได้พูดออกมาด้วยท่าทางเย็นชา “หยานเสวี่ย นับแต่นี้เจ้าก็อย่าตามข้าไปเลยจะดีกว่า”
“ต่อให้ข้าผู้นี้ต้องตกตาย ข้าก็ไม่ยากจะถูกปกป้องโดยราชาสวรรค์และเจ้าอีก”
“นอกเสียจากราชาสวรรค์จะยอมบอกข้าถึงความจริงนั่น ข้าเองก็ไม่อยากที่จะพบเจอเขาอีก”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้บินออกจากเกาะเทียนลี่ไปคนเดียว
ห้าวันต่อมา เฉินเฉีงได้ไปปรากฏตัวที่อาณานิคมเขาหมาง และได้พบว่าเว่ยฉิงเชินได้มารอเขาอยู่ก่อนแล้วถึงเจ็ดวัน
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ท่านกลับมาแล้ว”
เมื่อได้เห็นเฉินเฉียงอยู่แต่ไกล เว่ยฉิงเชินก็รีบเข้ามาหาเขา พลางคล้องแขนและวางคางของตนลงพลางมองไปที่เฉินเฉียงอย่างเปี่ยมสุข
“ฉิงเชิน เจ้ามาทำอะไรที่นี่”
เฉินเฉียงประหลาดใจที่เห็นฉิงเชินที่นี่จนต้องถามออกมา
เว
