บทที่ 292 ความจริงในปีนั้น
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ได้หันไปแล้วตวาดออกมาพร้อมคิ้วที่ขมวดแน่น “หยานเสวี่ย เจ้าพูดอะไรออกมากัน”
“หยานเสวี่ย…เหรอ พี่ใหญ่เฉินเฉียง ท่าน…หมายความว่านางคือองครักษ์หยาน”
ก่อนหน้านี้หยานเสวี่ยได้สวมชุดที่มีผ้าคลุมหน้ามาโดยตลอด แถมระดับพลังของเธอก็ต่างไปจากเดิมมากนัก นี่จึงไม่แปลกที่เว่ยฉิงเชินจะไม่อาจจดจำได้
และเพียงได้ยินสรรพนามที่เขาได้เรียกหยานเสวี่ยที่อยู่ข้างกายในตอนนี้ นี่ยิ่งทำให้เธอนั้นรู้สึกอิจฉาหญิงสาวมนุษย์กลายพันธุ์ผู้นี้เสียยิ่งกว่าเดิม และคิดไปว่าเธอนั้นงามกว่าเธอไปโดยพลัน
ผู้หญิงนั้นมักอ่อนไหวต่อเรื่องสายสัมพันธ์ของคนที่ตนรักต่อผู้หญิงคนอื่นอยู่เป็นนิจ
ด้วยการที่หยานเสวี่ยนั้นเปลี่ยนแปลงไปโดยการเลิกใส่ผ้าคลุมแล้วจนเผยให้เห็นใบหน้าที่งามงดที่ขนาดแม้แต่ผู้หญิงอย่างเว่ยฉิงเชินก็ยังอยากจะครอบครอง นับประสาอะไรกับคนธรรมดาเช่นเฉินเฉียง
เว่ยฉิงเชินนั้นรู้สึกว่าจิตใจตัวเองได้หวั่นไหวในทันทีเมื่อนึกถึงช่วงที่หยานเสวี่ยนั้นใช้เวลาร่วมกับเฉินเฉียงมาโดยตลอด
“พี่ใหญ่เฉินเฉียง ท่าน….มีความสัมพันธ์อย่างไรกับนางกัน ทำไมนางถึงคัดค้านการครองคู่ของพวกเรา”
“ฉิงเชิน ฟังข้าก่อนนะ” เฉินเฉียงในตอนนี้เองก็เริ่มร้อนรนไปโดยอัตโนมัติ และในขณะที่เขาจะหันไปบอกเว่ยฉิงเชินเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ได้ยินเว่ยหยวนตี้ที่อยู่ไม่ไกลตะโกนออกมาอย่างดังลั่น “องครักษ์หยานเหรอ มันเป็นบอดี้ก
