ที่ผู้จะดำรงตำแหน่งได้ต้องอยู่ในระดับกึ่งราชาเป็นอย่างน้อยนี่อีก
สำหรับคนทั่วไปแล้วเป็นสิ่งที่อย่าได้คิดฝันว่าจะได้ครอบครอง
แต่กับเฉินเฉียงนั้น เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้เขาไหวติงแม้แต่น้อย
และก็เป็นไปอย่างที่เฉินเฉียงพูดไว้ ถึงแม้สิ่งที่หลิวฉิงกล่าวออกมานั้นจะเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์และเหล่านักรบสายเลือดต่างก็ถวิลหาก็ตาม ตัวเขานั้นเป็นเพียงผู้ที่แก่นสายเลือดเสียหายและไม่อาจที่จะบ่มเพาะได้อีก ต่อให้เขาดำรงอยู่ในตำแหน่งแต่ก็ไม่อาจได้รับความเชื่อใจจากคนอื่นได้อย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม หลิวฉิงเองนั้นไม่มีทางเลือกอีกต่อไป เขาทำได้แต่เพียงคิดหาวิธีอื่นในการมัดพันให้เฉินเฉียงคงอยู่กับเผ่าพันธุ์เอาไว้ เพื่อให้ได้โอกาสที่จะได้รับความลับแห่งเขตแดนจักรพรรดิมาครอบครอง ยังไม่รวมถึงโอกาสที่จะได้สานสัมพันธไมตรีกับผู้อาวุโสสูงสุดของฮุยตู๋อย่างฮูเตี๋ยนอีก
เมื่อได้เห็นว่าเฉินเฉียงนั้นปฏิเสธโอกาสอันดีที่ตนเองมอบให้อย่างไม่แยแส หลิวฉิงก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาในทันที แต่เป็นตอนนี้เช่นกันที่เขาได้เห็นท่าทางเอียงอายของฉิงเชินแล้วก็ได้ทำให้เขานึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาในทันใด
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดี”
“เฉินเฉียง ในเมื่อเจ้านั้นไม่คิดจะรับตำแหน่งผู้การตึกจอมพลก็ไม่เป็นไร ผู้อาวุโสผู้นี้ไม่บังคับเจ้า”
“แต่ในวันนี้นั้น เหล่านักรบที่ทรงพลังทั้งหลายมาที่นี่ในวันนี้ ทุกคนนั้นล้วนแล้วแต่มุ่งหวังมาเพื่อแสดงความยินดีกับงานแต่งงา
