บทที่ 290 กบฏ
“ผู้น้อยไม่ทราบว่าผู้อาวุโสจะมาเยี่ยมเยือนที่นี่ด้วยตนเอง โปรดให้อภัยผู้น้อยด้วย”
เมื่อพูดจบ ผู้อาวุโสโลหะศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ได้ทำการป้องมือและโค้งตัวลงอย่างนอบน้อมและกระดากอาย
“ก็ได้ ข้าผู้นี้จะถือดังคำกล่าวที่ว่าผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิดให้สักครั้ง ฮั่นจุย ก่อนหน้านี้ที่ข้าผู้นี้ลงมือ ก็เพียงช่วยชีวิตเฉินเฉียงเพียงเท่านั้น เจ้าก็อย่าถือสาที่คนแก่คนนี้พลั้งมือทำเจ้าบาดเจ็บซะล่ะ”
เมื่อพูดจบ ชายแก่ผู้นี้ก็ได้กวักมือและเรียกเฉินเฉียงให้เข้ามาหา “เฉินเฉียง มากับข้า”
ด้วยการที่ชายแก่ผู้นี้แสดงออกมาว่าต้องการจบเรื่องนี้อย่างไว และดูเหมือนว่าเขานั้นมาเพียงช่วยเฉินเฉียงแล้วมาพาตัวไปเพียงเท่านั้น นี่ทำให้ผู้คนโดยรอบต่างก็ไม่รู้เลยว่าทำไมผู้อาวุโสแห่งเผ่าพันธุ์ถึงต้องแสดงความเคารพต่อชายแก่ตรงนี้ขนาดนี้เพียงหลังจากเห็นธงสามเหลี่ยมนั่น
เฉินเฉียงแม้จะสับสนเพราะเขานั้นก็ไม่เคยได้พบเจอชายแก่ตรงหน้ามาก่อน แล้วทำไมเขาถึงได้ทั้งรู้ชื่อแม้กระทั่งเจาะจงตัวเขาได้ ไหนจะเรื่องที่มาช่วยเหลือกันอีก
แต่เพียงแค่เฉินเฉียงทำท่าจะก้าวเดินเข้าไป เขาก็ได้ยินฮั่นจุยกำหมัดจนส่งเสียงดังกร๊อบแล้วตะคอกออกมา
“ช้าก่อน”
“ฮื้มมมม” ชายแก่ได้หันมาพลางมองไปที่ฮั่นจุยด้วยคิ้วที่ยกตัวขึ้นแล้วพูดออกมา “มีอะไร ฮั่นจุย เจ้าจะบอกว่าปฏิเสธการกระทำของข้าผู้นี้งั้นรึ”
เมื่อเห็นท่าทางที่สงบบนใบหน้าของชายแกแล้วฮั่นจุยนั้นถึงกั
