บทที่ 289 กลับตาลปัตร
“เกิดอะไรขึ้นกัน ไม่ใช่ว่าเว่ยหยวนตี้ได้บอกเอาไว้ว่าทั้งสองรักกันเฉกเช่นคู่รักกันหรอกเหรอ”
“เจ้านี่อย่าบอกนะว่าโง่จริงนะ” นางฟ้านางสวรรค์ที่อายุเพียงยี่สิบกว่าปีเนี่ยนะจะไปหลงรักกับชายแก่อายุเกือบห้าสิบแล้วเนี่ยนะ เจ้าเชื่อเรื่องนี้ได้ลงด้วยเหรอ
“เท่าที่ดูนี่ดูเหมือนว่าจางหยวนนั้นต้องการที่จะล่มงานแต่งในวันนี้ชัดๆ เจ้าว่าผู้อาวุโสฮั่นจะทำยังไงกับเด็กนั่นกัน”
ในที่สุดเฉินเฉียงก็ได้โล่งใจขึ้นมาได้อย่างที่สุดเมื่อเห็นว่าเว่ยฉิงเชินนั้นเขวี้ยงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวลงพื้นอย่างไม่ไยดีต่อหน้าทุกคนแบบนี้
อีกด้านหนึ่ง เว่ยหยวนตี้ผู้ซึ่งในตอนนี้กำลังปลื้มปริ่มกับการได้รับเม็ดยาโลกาหวนคืนอยู่นั้น เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาวตนแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหน้าฮั่นจุยก่อนที่จะรีบหันไปตะคอกกับลูกสาวตน “ฉิงเชิน นี่เจ้าพูดอะไรออกมากัน”
“ท่านพ่อ หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสฮั่นนำยาโลกาหวนคืนนี่มากดดันข้าทุกวัน มีหรือที่ข้าจะยอมแต่งงานกับผู้อาวุโสกัน”
“ในเมื่อพี่ใหญ่เฉินเฉียงนั้นหายามาให้ท่านได้แล้ว อย่าบอกนะว่าท่านยังคิดบังคับให้ข้าแต่งกับผู้อาวุโสอยู่อีก”
“ท่านก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าลูกสาวของท่านนั้นมีใจเพียงพี่ใหญ่เฉินเฉียงเท่านั้นไม่เคยคิดเป็นอื่นใด”
“เหลวไหล” เว่ยหยวนตี้ตะคอกออกมาอย่างดังลั่น “เฉินเฉียงมันเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ มันถือได้ว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตของเผ่าพันธุ์เรา แล้วเจ้าจะไปแต่งงาน
