บทที่ 325 เข้าสู่สวรรค์แห่งความมิมีอีกครั้ง
เมื่อลวี่หยางทอดตามองออกไปยังนอกลำเรือ เห็นผู้ฝึกแห่งโลกเซวียนหลิงมากหน้าหลายตาแห่กันมามืดฟ้ามัวดิน บนใบหน้ากลับไม่มีแววปีติยินดีแม้แต่น้อย มีเพียงความเยียบเย็นลึกซึ้งที่เอ่อคลุ้งขึ้นมาช้าๆ
“ข้าดันเดาถูกจริงๆ…พวกเดรัจฉานเอ๋ย!”
นิกายศักดิ์สิทธิ์นี่ถึงกับเอาข้าไปเป็นเหยื่อล่อจริงๆ!
ไม่สิ ถุย! เรียกนิกายศักดิ์สิทธิ์ไปทำไม มันก็คือนิกายมารแห่งเจียงเป่ยต่างหาก! ข้าจะเข้าร่วมกับพวกชั่วสารพัดเรื่องพวกนี้ได้เยี่ยงไรกัน!?
ในชั่วพริบตา ลวี่หยางถึงกับเริ่มหวั่นไหวแม้แต่สำนักกระบี่เช่นกัน
อย่างไรเสีย พวกนิกายกระบี่นั้นเขาก็เห็นสันดานพิลึกพิลั่นมาตั้งแต่ขั้นรวมลมปราณเรื่อยมา พิลึกจนถึงขั้นวางรากฐาน แม้ เจินเหรินปราบมาร ดูคล้ายเป็นคนดี…แต่รู้หน้าไม่รู้ใจ ใครจะคาดเดาได้ว่าคนผู้นั้นจะขายเขาในภายหลังหรือไม่?
…ไม่ได้ ข้าต้องหาทางเข้าสู่สวรรค์แห่งความมิมีอีกครั้งให้จงได้!
แม้การส่งจิตเข้าสู่สวรรค์แห่งความมิมีอีกครั้งจะทำให้ร่างหลักไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิง ทว่าหุ่นเชิดที่เขามีอยู่นั้น สามารถปิดช่องโหว่นี้ได้โดยสมบูรณ์
การตัดสินใจนี้…หาใช่ด้นสดไร้หลัก ลวี่หยางมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
ภายใต้ฟ้าสวรรค์นี้ วีรชนดุจปลาน้ำไหล เขาย่อมไม่ใช่ผู้เดียวที่ฝ่าด่านแรกมาได้ กระทั่งในแง่ความคืบหน้า…ตนยังล้าหลังกว่าผู้อื่นอยู่มาก
ตั้งแต่ที่สวรรค์แห่งความมิมีอีกครั้งเปิดรับสู่ภา
