บทที่ 326 เหตุใดจึงไม่ใช้วิธีลัดเล่า?
“บัดซบ…ช่างต่ำช้าเสียจริง!”
เขตเจียงหนาน เรือนกระบี่ซ่อน ลวี่หยางในร่างเซียนวิญญาณกำลังใช้หุ่นเชิดควบคุมสายใยพลัง จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างชัดแจ้ง ภาพที่หนึ่งเสี้ยวจิตของตนตกอยู่ในสภาพเลวร้ายยิ่ง
นี่ก็คืออุปสรรคของเคราะห์กรรมครั้งที่สอง
‘จากข่าวสารที่แพร่สะพัดอยู่ในตอนนี้…เคราะห์กรรมครั้งที่สองในสวรรค์แห่งความมิมี หาใช่เช่นเดียวกับเคราะห์กรรมครั้งแรกไม่ ในครั้งนี้ ผู้ฝึกตนจะมิอาจรักษาความทรงจำเดิมได้อีก’
‘พวกเขาจะถูกบดบังสำนึกรู้ในอดีตอย่างสิ้นเชิง ดำดิ่งเข้าสู่สถานะของเจินเหรินบรรพกาลโดยสมบูรณ์ ถึงแม้เมื่อออกมาจากสวรรค์แห่งความมิมีแล้ว ความทรงจำเดิมจะหวนกลับคืนราวตื่นจากห้วงฝัน…แต่กลวิธีเช่นนี้ มองทางใดก็น่ากังขายิ่ง!’
‘โชคยังดี…ผู้ที่ข้าให้ไป คือเสี้ยวจิตของข้า!’
นับจนถึงบัดนี้ ลวี่หยางยังไม่เคยปล่อยให้จิตแท้ของตนย่างกรายเข้าสู่สวรรค์แห่งความมิมีแม้สักครา เหตุผลมิใช่อื่นใด เพราะเขายังคลางแคลงใจในสิ่งลี้ลับนั้น จึงมิกล้าลองผิดลองถูกอย่างบุ่มบ่าม
‘ภัยแฝงต่อจิตสำนึกยังถือเป็นเรื่องรอง แต่หากสวรรค์แห่งความมิมีสามารถ “กำหนดเป้าหมายผู้คน” ได้เล่า?’
หากเพียงเท้าข้างหนึ่งของตัวตนแท้เหยียบย่างเข้าสู่สวรรค์แห่งความมิมี แล้วในห้วงถัดมา เจินเหรินบรรพกาลกลับหันขวับมาด้วยความประหลาดใจ “โอ? เหตุใดจึงยังมีเซียนวิญญาณอยู่? มาให้ข้าดูเสียหน่อยว่าเป็นเช่นไร”
แม้จน
