่องนี้นักหรอกท่านราชาสวรรค์ ข้ารู้เพียงว่าบอลปีศาจของพวกมันนั้นประสบชะตาเดียวกับบอลปีศาจที่เข้ามาในร่างของข้าก่อนหน้านี้ จะบอกว่ามันไม่มีผลก็ไม่เชิง….ที่น่าจะถูกก็คือพวกมันเมื่อเจอสายเลือดของข้าแล้วทำอะไรไม่ค่อยได้จะถูกกว่า และเป็นเช่นตอนนั้นที่ท่านว่า พวกมันไม่แกร่งพอที่จะกลืนกินสายเลือดของข้าได้”
“และด้วยการที่ข้าไม่ต้องกลัวไอ้หนวดนั่นอีก หลังจากข้าฆ่าล้างมันเท่าที่หาเจอก็เก็บกวาดดอกไม้ร้อยสีสันมาจนหมดสิ้น”
“ท่านราชาสวรรค์ จากคำพูดของข้านี้ข้าเชื่อว่าท่านเองก็คงจะพอเข้าใจความหมายของข้าแล้ว ในตอนนี้ จะไม่มีดอกไม้ร้อยสีสันเหลืออยู่ในก้นสมุทรแห่งคาบสมุทรมังกรซ่อนอีกต่อไป”
“และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ข้าควรจะเป็นเพียงคนเดียวที่มีมันอยู่เยอะที่สุด หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือพวกมันจะมีค่ายิ่งกว่าเดิม”
“เมื่อพูดออกมาถึงขนาดนี้แล้ว ท่านยังคิดว่ามันไม่พอที่จะแลกเปลี่ยนเป็นเม็ดยาโลกาหวนคืนสักเม็ดเลยอีกรึ”
จากมุมมองของเฉินเฉียงแล้ว ทั่วทั้งโลกนั้นมีเพียงเขาที่มีดอกไม้ร้อยสีสันเก็บเอาไว้อยู่ในมือเพียงผู้เดียว ทุกคนที่ต้องการมันล้วนแล้วแต่เห็นมันมีค่าอย่างมหาศาลอย่างประเมินค่ามิได้
และด้วยดอกไม้ทั้งแปดดอกที่เขานำออกมานี้ เขาเชื่อว่าน่าจะเพียงพอต่อการเปลี่ยนใจของราชาสวรรค์
แต่กระนั้น เขานึกไม่ถึงว่า ราชาสวรรค์ราวกับไม่แยแสต่อดอกไม้แต่อย่างใด เขาทำราวกับพูดคุยกับตัวเองอยู่เพียงเท่านั้น
“หนวดลึกลับรึ
