บทที่ 286 แสดงความยินดี
เมื่อหยานเสวี่ยได้เปิดผ้าคลุมหน้าออกแล้ว เฉินเฉียงก็รู้สึกถึงความสว่างไสวผ่านดวงตาของตน
แก้มป่องๆที่ดูแล้วมีความสุขแม้เจ้าของแก้มจะไม่ได้มีท่าทีมีความสุขแต่อย่างใด มันยิ่งดูล่อตาล่อใจจนละสายตาไม่ได้อย่างบอกไม่ถูก มันราวกับเป็นหยกสีแดงระเรื่อที่ถูกประดับไว้บนแก้มจนไม่ต้องเติมแป้งบนใบหน้าแต่อย่างใด
ริมฝีปากที่อวบอิ่ม และฟันที่ขาวพลางชวนให้คิดถึงความสดใส
หยานเสวี่ยนั้นสำหรับเฉินเฉียงแล้วเปรียบได้ดั่งนางฟ้านางสวรรค์ชนิดที่ผู้คนนั้นไม่กล้าจะสบตาเพราะกลัวจะตกหลุมรัก และจ้องมองเธอได้อย่างไม่มีเบื่อจนไม่เป็นอันทำอะไร
และในครั้งนี้ หยานเสวี่ยไม่เพียงจะเปิดหน้าของเธอออกให้ดูเท่านั้น แต่เธอโยนมันทิ้งไปเลย
“มองพอรึยัง”
หยานเสวี่ยมองค้อนใส่เฉินเฉียงพร้อมแก้มที่แดงระเรื่อ
“อ้า…เอ้อออ” เฉินเฉียงเองก็รู้สึกอายในการกระทำไม่น้อย ก่อนที่จะกระแอมออกไปหนึ่งทีเพื่อแก้เก้อกับอาการไม่สมควรของตน
“เฉินเฉียง เจ้าคงไม่ได้สังเกตเลยสินะว่าช่วงที่เจ้าบ่มเพาะอยู่นั้น ข้าได้ก้าวเข้าสู่ระดับราชาแล้ว และนี่ทำให้ข้าไม่จำเป็นต้องใส่ผ้าคลุมหน้าอีก ยิ่งไปกว่านั้นคือ ในตอนนี้ยังไม่มีใครบอกได้ด้วยซ้ำว่าข้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์รึเปล่า”
ความจริงหยานเสวี่ยนั้นก็อยากจะบอกเรื่องที่เธอข้ามขั้นมาตั้งแต่แรกๆที่เธอข้ามขั้นได้แล้วเหมือนกัน แต่เธอดันข้ามขั้นได้หลังจากที่เฉินเฉียงเก็บตัวบ่มเพาะเพียงวันเดียว เธอ
