เองจึงไม่อยากจะไปรบกวนเขาเหมือนกัน
เฉินเฉียงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขารู้ดีว่าการก้าวเข้าสู่ระดับราชาสำหรับหยานเสวี่ยนั้นหมายถึงอะไร เขาจึงพยักหน้าออกมาแล้วพูดต่อ “ถ้าอย่างนั้นก็ ข้าขอแสดงความยินดีกับเจ้าด้วยแล้วกัน แต่กับเรื่องเขาโชวหยางนี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ข้าไม่อาจให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายกับข้าได้จริงๆ”
“นี่เจ้าคิดว่าข้าอยากจะตามเจ้าไปจริงๆรึไงกัน” หยานเสวี่ยยังคงมองค้อนอยู่ “ข้าได้รับคำสั่งจากท่านราชาสวรรค์ให้คอยคุ้มครองเจ้าจนกว่าเจ้าจะบรรลุขั้นการบ่มเพาะได้นู่นแน่ะ”
“….ก็ได้ งั้นเดี๋ยวเราออกไปกันเลยแล้วกัน ว่าแต่ พวกเราไม่ควรจะพาเมิ่งน้อยไปด้วยนะ หากไอ้แก่แห่งเขาโชวหยางมันคลั่งกันขึ้นมา ข้ากลัวว่าเมิ่งน้อยจะเป็นอันตราย”
เฉินเฉียงนั้นความจริงต้องการที่จะไปยังเขาโชวหยางในทันทีที่เป็นไปได้ นี่จึงทำให้เขานั้นไม่มีทางเลือก
“เจี๊ยกเจี๊ยก” เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงแล้ว เมื่งน้อยถึงกับของขึ้นก่อนที่จะแยกเขี้ยวยิงฟันและเชิดหน้าใส่เฉินเฉียงในทันที
เมื่อเห็นฉากนี้ หยางเสวี่ยได้ยิ้มหวานออกมา ก่อนที่จะกวาดมือของตน และนั่นทำให้เมิ่งน้อยหายไปในทันที
“มันจะง่ายกว่านะถ้าทำแบบนี้ อย่าลืมสิว่าข้านั้นเป็นราชาแล้วน่ะ ข้าย่อมมีโลกใบเล็กของตนเอง ถึงแม้มันจะไม่ได้กว้างมาก แต่มันก็เพียงพอที่จะให้เจ้าเข้าไปอยู่ได้เลยนะ”
“ไม่เชื่อเหรอ เจ้าจะลองเข้าไปดูไหมล่ะ”
เมื่อพูดจบ หยานเสวี่ยก็ได้เชิดหน้าชูคอพร
