้อมตบที่หน้าอกของตนอย่างภูมิอกภูมิใจ
ส่วนเฉินเฉียงนั้น เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พลางมองไปยังจุดที่หยานเสวี่ยตบลงไป ในที่สุด เขาก็ตัดใจเบือนหน้าหนีจนได้ในที่สุด
นั่นก็เพราะ จุดที่เมล็ดพันธุ์แห่งโลกนี้ฝังตัวอยู่นั้นคือจุดลมปราณที่เรียกว่าชานจ้งที่หน้าอก เป็นธรรมดาที่ทางเข้าออกของมันก็ต้องอยู่ที่หน้าอกเช่นเดียวกัน
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงนั้นอยากจะลองเข้าไปในโลกใบเล็กของหยานเสวี่ยเพื่อศึกษาดูขนาดไหนก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงพื้นที่ก่อนที่จะถึงช่องทางเข้าแล้วก็ทำให้เขานั้นนึกกระดากอายขึ้นมาไม่ได้จริงๆ และนี่ทำให้เขานั้นต้องโบกสะบัดมือของตนในทันที “ไม่เป็นไร เอาไว้เราค่อยคุยกันเรื่องนี้ทีหลัง พวกเราไปจากที่นี่กันก่อนแล้วกัน”
หลังจากตัดสินใจออกจากเกาะเทียนลี่แล้ว เฉินเฉียงก็ได้ใช้ปีกสีเงินที่มีความยาวกว่าเก้าเมตรของตนออกไปจากที่นี่ การบินของเขานั้นยังรวดเร็วยิ่งกว่าหยานเสวี่ยที่อยู่ในระดับราชาซะอีก
หลังจากออกจากเขตทะเลแดนใต้ เฉินเฉียงก็ได้ดำดินในทันที ส่วนหยานเสวี่ยนั้นอาศัยการบินติดตามเฉินเฉียงโดยอาศัยการติดตามเครื่องติดตามที่ยังคงอยู่ที่ดาบดั้นเมฆ
ไม่กี่วันให้หลัง เฉินเฉียงและหยางเสวี่ยได้กลับมายังเขาหมาง ที่หลุมศพของซุนต้าฮู่
นับแต่เฉินเฉียงจากไป เจิ้งยี่ก็อาศัยอยู่ที่นี่มาโดยตลอด เขานั้นใช้ที่นี่เป็นทั้งจุดบ่มเพาะและพื้นที่เฝ้าระวังให้กับอาณานิคมเขาหมางที่ด้านนอก
