ค์ ท่านต้องช่วยเฉินเฉียงเกี่ยวกับการปรุงยาโลกาหวนคืนไม่ใช่เหรอคะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ราชาสวรรค์ก็ได้ยืนขึ้นมาก่อนที่จะพูดออกไป “แน่นอน ราชาผู้นี้พูดแล้วย่อมไม่คืนคำ”
”เอ่อ แล้วท่านไม่แค้นเว่ยหยวนตี้แล้วเหรอคะ”
“ทำไมท่านยังคิดช่วยเขาอีกกัน”
“หากว่าเฉินเฉียงปรุงยาได้สำเร็จจริง มันหมายความว่าเว่ยหยวนตี้จะรอดพ้นจากสภาพน่าอนาถนั่นนะคะ”
“แล้วไงล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
ราชาสวรรค์สบถออกมา “หยานเสวี่ย เว่ยหยวนตี้นั้นมันมีความแค้นกับข้า ข้าย่อมต้องจัดการมันด้วยตัวเอง”
“ถ้าจะให้บอกกันตามตรงแล้วนั้น หากข้าจะฆ่ามันจริงๆ ข้านั้นสามารถฆ่ามันได้หลายครั้งหลายหนแล้วในหลายปีที่ผ่านมา”
“แต่หยานเสวี่ยเอ่ย เจ้านั้นจงจดจำคำนี้ไว้ คนบางจำพวกนั้น การฆ่า ไม่ใช่หนทางเดียวที่จะเป็นการแก้แค้น”
“การปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่อย่างยากลำบากนั้น เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการลงโทษเว่ยหยวนตี้แล้วในมุมมองของเข้า”
หยานเสวี่ยที่ได้ยินก็พยักหน้ารับ ราวกับเข้าใจอะไรขึ้นมาได้บ้าง
แต่สิ่งที่หยานเสวี่ยพูดออกมาถัดไปนี้ทำให้เธอต้องหน้าแดงขึ้นอีกครา
“หยานเสวี่ย เฉินเฉียงนั้นนับจากนี้คงจะไม่อาจบรรลุระดับขั้นการบ่มเพาะได้ในเวลาอันสั้น จะดีกว่าหากเจ้ารีบบ่มเพาะจนไปถึงระดับราชาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ นั่นจะเป็นทางเดียวที่เจ้านั้น จะแกร่งพอที่จะดูแลและปกป้องเขาไว้ได้นา”
“และเมื่อถึงเวลานั้นแล้ว หากเจ้ายังสนใจในตัวไอ้เด็กนั่นอยู่ พอทุกคนเผล
