หรือว่าเจ้านั้นกลัวว่ามันจะเป็นยาพิษ” เมื่อเห็นเฉินเฉียงลังเล ราชาสวรรค์ก็อดที่จะพูดออกมาอย่างใส่อารมณ์ไม่ได้
“เฉินเฉียง เจ้านี่ไม่รู้ดีรู้ชั่วจริงๆ นี่คือตัวยาที่แสนล้ำค่าที่ท่านราชาสวรรค์นั้นยอมทุ่มเทไปมากมายเพื่อให้ได้มันมา มันน่าจะช่วยรักษาผลกระทบจากการใช้เผาผลาญแก่นสายเลือดของเจ้าได้นะ”
เมื่อได้ยินหยานเสวี่ยพูดออกมาในสิ่งที่เขาไม่คิดฝันว่าจะได้ยิน เฉินเฉียงนั้นได้มองไปที่ราชาสวรรค์ด้วยท่าทางไร้อารมณ์พร้อมสายตาที่พร่าเลือน หัวใจของเขาเต้นแรง หลังจากรับเม็ดยาสีแดงสดนี้มาแล้ว เขาได้ก้าวไปยืนตรงหน้าราชาสวรรค์แล้วโค้งคำนับชนิดที่ตั้งฉากกับพื้น
“เด็กเลวผู้นี้ขอบคุณท่านราชาสวรรค์ที่เมตตา”
ราชาสวรรค์พยักหน้ารับอย่างเงียบๆอย่างไม่พูดไม่จา ยอมรับการโค้งคำนับของเขานี้
อย่างไรก็ตอบ คำพูดถัดไปของเฉินเฉียงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะทำให้ราชาสวรรค์ต้องโกรธเคืองจนตัวสั่น
“ท่านราชาสวรรค์ เด็กเลวผู้นี้ต้องการจะแลกกับข้อมูลบางอย่าง ข้าอยากจะรู้ว่าท่านพอมีข้อมูลเกี่ยวกับดอกไม้ร้อนสีสันหรือไม่ หากท่านมีท่านพอจะบอกได้หรือไม่ว่าดอกไม้นั่นอยู่ที่ใด”
“ดอกไม้ร้อยสีสันรึ เฉินเฉียง เจ้าคิดว่าตัวเจ้านั้นมีโชคล้นฟ้าอยู่สินะ”
“ดอกไม้ร้อยสีสันนั้นเป็นตัวยาสำคัญในการหลอมเม็ดยาหวนคืนโลกา สิ่งที่เจ้านั้นคิดจะทำอะไร มีหรือที่ข้าผู้นี้จะไม่รู้”
“หากไม่ใช่เป็นเพราะเจ้ามาสอดมือ เว่ยหยวนตี้นั่นมันสมควรจะตกตายไปในมือข้าตั้งนา
