ะยอมบอกเขาเกี่ยวกับข้อมูลของดอกไม้ร้อยสีสันง่ายๆขนาดนี้
ราชาสวรรค์พยักหน้ารับก่อนที่จะพูดออกมา “ไม่เพียงข้าจะบอกข้อมูลกับเจ้า ข้านั้นจะหาวิธีปรุงยานี้มาให้เจ้าอีก”
“แต่ก่อนหน้านั้น ข้าขอถามเจ้าสักข้อหนึ่งแล้วกันว่า หากในวันหนึ่งเจ้าพบว่าคนที่ทำร้ายพ่อของเจ้านั้นคือเว่ยหยวนตี้ เจ้านั้นจะรู้สึกสำนึกในสิ่งที่กระทำรึเปล่า”
“ห้ะ เว่ยหยวนตี้เนี่ยนะเป็นคนที่ทำร้ายพ่อข้า ไม่มีทาง” เฉินเฉียงส่ายหัวไปมาอย่างไม่เชื่อและพูดออกมา “ท่านราชาสวรรค์ ข้ารู้ว่าท่านนั้นแค้นฝังลึกกับเว่ยหยวนตี้ แต่ไม่เห็นต้องมาปั่นประสาทข้าเช่นนี้เลย”
“ทั่วทั้งตึกจอมพลเหมันต์จันทราต่างก็รับรู้ว่าพ่อของข้ากับเว่ยหยวนตี้นั้นไม่มีเรื่องบาดหมาง แถมยังเป็นพี่น้องอันดีต่อกัน แถมหลังจากพ่อของข้าได้ตายลงไป เป็นเขาที่คอยทัดทานไม่ให้กองกำลังเทียนเว่ยของข้าให้ถูกยุบ”
“ถึงแม้ข้าจะรังเกียจคนแบบเว่ยหยวนตี้ แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวกับสายสัมพันธ์ของเขากับพ่อของข้าแต่อย่างใด”
ในตอนนี้ เฉินเฉียงนึกย้อนไปตอนที่พบเจอเว่ยหยวนตี้เป็นครั้งแรก ในตอนนั้นเว่ยหยวนตี้ทำท่าทางราวกับว่าตัวเขานั้นเป็นหลานชายแท้ๆอย่างไม่ผิดแผก
หากว่าเว่ยหยวนตี้ไม่มีสัมพันธ์อันดีกับพ่อของเขาแล้วเขานั้นจะต้องสนใจในตัวเขาทำไมให้มากมาย
ถึงแม้ว่าเว่ยหยวนตี้จะทำตัวเดียดฉันท์เขาในตอนนี้ แต่นั่นก็เป็นเพียงเพราะสถานะของเขาที่ไม่ได้แตกต่างไปจากมนุษย์กลายพันธุ์แต่อย่างใด ยังไม่ต้องพู
