ี่แม้แต่หลินเฟิงเองก็ต้องถอยร่นไปข้างหลังนับสิบเมตร
นั่นก็เพราะเขาสัมผัสได้ถึงหมอกไอดำหนึ่งได้ปรากฏตัวต่อหน้าเฉินเฉียง
“เจ้า….ราชาสวรรค์…เหรอ”
ด้วยการที่หมอกไอดำของราชาสวรรค์นี้เป็นที่ผิดแผกในเหล่าเผ่าพันธุ์มนุษย์จะเข้าใจ เป็นธรรมดาที่เรื่องของเขาต้องถูกส่งต่อให้รับรู้กัน จึงไม่แปลกที่หลินเฟิงนั้นจะรับรู้ตัวตนของคนตรงหน้าได้แม้จะเป็นเพียงการพบเจอครั้งแรกก็ตาม
แต่เขานั้นไม่เข้าใจว่าราชาสวรรค์นั้นมาทำอะไรถึงที่นี่
“ฮึ่ม หลินเฟิง ถ้าไม่ใช่เจ้านั้นไหวพริบดีล่ะก็ ป่านนี้ชีวิตเจ้าก็คงต้องหมดสิ้นแล้ว”
ราชาสวรรค์พูดออกมาอย่างเย็นชา ก่อนที่จะหันไปหาหยานเสวี่ยแล้วพูดออกมา “หยานเสวี่ย คืนดาบดั้นเมฆให้เฉินเฉียงไป ดาบนั่นสำคัญกับเขามากนัก”
“รับคำสั่ง”
หยานเสวี่ยได้นำดาบดั้นเมฆออกมาแล้วยื่นให้เฉินเฉียงในทันที
เมื่อได้รับดาบดั้นเมฆมาแล้ว เฉินเฉียงมองไปยังราชาสวรรค์พร้อมท่าทางสำนึกผิดแล้วพูดออกมา “ท่านราชาสวรรค์….ข้า…ขอโทษ”
“เพียงแค่นั้น เหอะ”
ราชาสวรรค์สบถออกมาหนึ่งทีก่อนจะพูดต่อ “เฉินเฉียง เจ้านั้นทำลายแผนของข้า ไม่ว่าช้าหรือเร็ว เจ้าก็ต้องคืนหนี้ครั้งนี้ให้ข้าด้วย”
เมื่อพูดจบ ราชาสวรรค์ได้มองผ่านเฉินเฉียงไปยังป้ายหลุมศพหนึ่ง มันคือป้ายหลุมศพของซุนต้าฮู่ นี่ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเดินตรงไป
เมื่อเห็นฉากนี้ เฉินเฉียงรีบวิ่งเข้าไปกอดหลุมศพแล้วร้องออกมาอย่างดังลั่น
“ท่านราชาสวรรค์ นี่คือป้ายหลุมศพของผ
